vasstath

Το φλουρί

2012-01-02T20:55:00.012+02:00

«Αυτοκτονώ», έγραψε «για δυο λόγους: ο πρώτος πως αδειάζοντας το πρωί το δοχείο της νυχτερινής μου ενούρησης, βρήκα πάλι στον πάτο του, σα καφετιά άμμο ποταμίσια, κατακαθισμένες φενάκες. Κτήρια, πρόσωπα και κτήρια. Και δεύτερο πως μού ‘τυχε χτες για φέτος το φλουρί, που σημαίνει πως η Τύχη εστειλε σήμα πως θα ξεμπερδεύει φέτος με μας τους μαλάκες.

Ο αυτόχηρ»

Έγραψε, ξαναδιάβασε καταπίνοντας το κείμενο κι ύστερα έσφιξε τ’ όπλο στα δάχτυλα του συζύγου της –αυτός λιπόθυμος από το sex- τράβηξε την σκανδάλη κι αναχώρησε.

Το πληκτρολόγιο της είχε λύσει το τελευταίο της πρόβλημα: το πρόβλημα του διαφορετικού τους γραφικού χαρακτήρα.

Avles

2011-10-25T19:03:00.017+02:00

Ένα σπίτι το φτιάχνεις αναγκαστικά. Με βιάση. Γρήγορα. Σαν μια μικρή, μικρότατη σύνθεση. Για να καλυφθείς. Την αλήθεια λέει, ξεκινώντας, το παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια.
Αν η Ανάγκη δεν μας κυβερνούσε, να καλυφθούμε απ’ το κρύο και τον αέρα, θα κατοικούσαμε σ’ αυλές, με ψηλές μάντρες για τοίχους , χωρίς οροφές. Διαμορφωμένες όπως όπως στο χώμα, με πεζούλες. Εδώ η υπαίθρια κουζίνα , πιο πέρα ένα τραπέζι κι ένα καθιστικό, πιο μακριά τα υπαίθρια κρεβάτια και το «μέρος». Κι έτσι σκαρφαλωμένοι στους λόφους θα περνούσαμε τον καιρό μας απλώνοντας πάνω στα σκυμμένα δέντρα, και κόβοντας φρούτα, σ’ έναν επίγειο Παράδεισο.
Όμως έχουμε, δήθεν, εκπέσει. Κι οι αυλές πρέπει να σκεπαστούν. Για να μας φυλάν –προσοχή στην σειρά-, απ’ τον αέρα, την βροχή και το κρύο. Όμως τ’ άλλα ας μείνουν. Οι πεζούλες, οι χαμηλοί κι οι ψηλότεροι τοίχοι, το σκαρφάλωμα, η προσαρμογή στο έδαφος. Αν τα κουφώματα μοιάσουν με φράγματα του αέρα κι οι οροφές μείνουν μόνο για να προσφέρουν σκιά, κι αν τα δάπεδα μείνουν τα δάπεδα μιας απ’ «τις αυλές της Εδέμ», τότε λίγα πράγματα θα’ χουμε στερηθεί απ’ αυτό που ποτέ δεν υπήρξε: ο επίγειος Παράδεισος.

ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΣ ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ

2011-07-27T19:37:00.019+02:00

Κάθησε με την πλάτη στον βαθύτερο τοίχο της καλύβας, οκλαΔΟΝ, κατόπιν άπλωσε τις αρίδες του εντός, νωχελικά, μα με την φυσικότητα που προβάλει, , ( τι παράδειγμα!), από τα κτίσματα ο εξώστης.

Καθώς όμως ήτανε καλούπι μακρυκάλαμο, αυτές ξεπέρασαν το απύλωτο κατώφλι και ξεχύθηκαν ως το υπόστεγο εμπρός της.

Έξω δεν ακούγονταν ΚΙΧ. Τα λογής πετεινά, απ’ τον ήλιο ζαλισμένα, πλάναραν μακριά κι οι μέρμηγκες δεν περπατούσαν, μήπως και τους νοιώσει.

Οι φυλλωσιές δεν έθροαν. Ήταν καταμεσήμερο καλοκαιριού, στην εξοχή, όμως ως κι οι τζίτζικες το’ χαν βουλώσει .

Όλα το γνωριζαν, ή τό’ παιρναν χαμπάρι απ’ τον ήχο της σιωπής, πως στα μέρη τους είχε βρεθεί, ο τιμωρός των χυδαίων, ο ανήλεος, άφοβος κι ευγενικός, πασίγνωστος στρατιΩΤΗΣ.

(Η εικόνα είναι από το βιβλίο "ΜΕΛΕΤΕΣ & ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ" του Άρη Κωνσταντινίδη)

Λύπη

2010-06-22T12:48:00.007+02:00

Καθώς συντρίβονταν, πρόλαβα -κι ας μην καλοέβλεπα, καθώς μ’ είχαν βρει θέση στα φτερά -γυμνασμένος καθώς ήμουν, να περάσω, σαν αστραπή, απ’ την μια κλίμακα στην άλλη.

Από την θέα του ποταμού, με τις ασπριδερές αμμούδες, τους πολύχρωμους χαμηλούς λόφους –ήταν άραγε σκουπίδια κι αποθέσεις;- τις πράσινες, θηλυκές φούντες των φυτών και τις γαλάζιες φλέβες του γλυφού νερού που διέρρεαν προς την θάλασσα, (που κόντευε πριν λίγο να μ’ αποκοιμίσει), γρήγορα ξέφυγα. Με ταχύτητα ελίχθηκα κι έβαλα σε σειρά, καθώς όλα μεγεθύνονταν, τα κίτρινα θηρία με τις απότομες, ευέλικτες, μηχανικές κινήσεις, που σήκωναν σκόνη καθώς φόρτωναν την ποταμίσια ύλη, -αργότερα πρόλαβα να διακρίνω ως και τα έκπληκτα βλέμματα των οδηγών-, τα πουλιά που έκρωζαν, και αυτό το καταλάβαινες από τον τρόπο που ανοιγόκλειναν το στόμα, καθώς σηκώνονταν απ’ τους πάγκους με τα φερτά υλικά, τους λυγερούς κορμούς των καλαμιών που έσκυβαν προς το δέλτα, πιεσμένοι λες, από την σκιά της ατράκτου που έγλυφε - η σκιά έγλυφε- τον τόπο, τα κροκαλοπαγή, μαλακά μωσαϊκά, τα ολοστρόγγυλα και ξασπρισμένα κρανία που με υπομονή και τέχνη είχαν βαλθεί το ένα δίπλα στο άλλο, αυγά ενός παρελθόντος που το κήτος, το κήτος μας, επρόκειτο , καθώς το ίδιο συνθλίβονταν, να συντρίψει.

Δεν υπήρξε βουή, ως τώρα που σας γράφω, ούτε τράνταγμα. Η πλεύση επιβραδύνεται γλυκά, τα παράθυρα σκεπάστηκαν με τα δαιμονισμένα αυγά, τα παιδιά μας. Έξω σκοτείνιασε κι εντός έχουν ανάψει οι λάμπες μπαταρίας. Τώρα ήρθε η ώρα που τριγύρω -εντός όμως, εντός μας- θα κοιτάξουμε και θα γελάσουμε σχολιάζοντας ο καθένας μας τα ξένα σώματα και τις απίθανες, λιπαρές, υδρωπικιακές, ασήμαντες μουτράκλες.

Το θαύμα της εκ των υστέρων δικιολόγησης

2010-06-09T17:34:00.008+02:00

Καβάφης

- κ β φ - ας διορθώσω το λάθος! (παγίδα!!)

- π β φ - τώρα το πράγμα ρολάρει:

-πι κα(βαφης) ς -

- πι κα ς -

-πι κα σο -

-Picasso

Ανώνυμη, λαική αρχιτεκτονική

2009-09-30T11:04:00.012+02:00

Φλέβες.
Αλλού φαρδιές, να σχηματίζουν αμμουδερές, σκοτεινές παραλίες. Με νερά διάφανα, που ανηφορίζουν αργά, σαν ανάποδα παιγμένη ταινία, προς την κορφή. Κι άντρες. Με τους κορμούς γυμνούς και τζιν κοντοπαντέλονα, να ξεκουράζονται στις όχθες, στην σκιά των σπηλαίων, κολατσίζοντας τα βρισκούμενα και σκοτώνοντας τα λεπτά του διαλείμματος μ’απάθεια και βαρεμάρα. Σώματα με κοιλιές, γαϊδούρια κουφιοκέφαλα, φθαρμένα φορτηγά γομάρια.

Κι αλλού -φλέβες- στενές, σπερματοφόροι χείμαρροι, δαιδαλώδεις φαλλοί, με βουτηχτές που διασχίζουν τις σήραγγες με πορεία μόνο μπρος, σα τορπίλες, με μιαν ανάσα.

Μπείτε στο στόμα του λύκου. Αφήστε τον ήλιο. Μη στήνετε άλλες σκαλωσιές. Μη ρίχνετε άλλα πατώματα. Τούτο το χάσμα δεν γεφυρώνεται! Υπόγεια μόνο συνδέονται κι έτσι μόνο περνάς απ’της Ανάγκης τον πύργο στης Ομορφιάς τα παλάτια.

Τρινακρία

2009-09-29T17:34:00.011+02:00

Ρεύτηκε την τροφή του άλλη μια φορά. Έφτυσε τ’άλεσμα στο χώμα, το κλώτσησε μακριά του, σαν αρρώστια που πρέπει να σκορπίσει για να διαλυθεί…

(Σκόνη… Ότι είχε μέσα το κεφάλι πρώτα έγινε σούπα, μια ωραία παχιά σούπα, θρεπτική, χρήσιμη, με στέρεα όψη. Με επιφάνεια λεία, πετσιασμένη, έτοιμη να βαστάξει τις λογής λογής κατασκευές, πανύψηλες, λυγερές, χωρίς κανένα –τι ντροπή!- βάθος.
Ύστερα κατέβηκε στο στομάχι. Εκεί μικροί, μικρότατοι μύκητες, επίμονοι σα πελάτες, την ρούφηξαν στην δική τους κοιλιά κι εξάτμισαν τα υγρά της, την στέγνωσαν, απολύοντας λάσπη, που κατακάθισε στον πάτο σα ντελβές πηχτός και μαύρος. Στο τέλος ράγισε, ξεκόλλησε απ’ τα τοιχώματα και τώρα, με συχνά αναγουλιάσματα, την φτύνει σε κομμάτια.)

…Με την κλωτσιά διαλύεται. Άλλη απ’ αυτή τη σκόνη χώνετ’ ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, άλλη σηκώνεται στον αέρα και ταξιδεύει πάνω απ’ το νησί. Μα η πιο βαριά, (κι η πιο λίγη), ανακατεύεται με την γη, (που να βρεθεί κι η γη;) κι αν με τα πρωτοβρόχια -ακόμη κι ένα πρωϊνό, μεθυστικό ξαλάφρωμα αρκεί- το χώμα ποτιστεί, ο τόπος θα γεμίσει μ’άχρηστα, παράδοξα λουλούδια.

Μετανοείτε!

2009-05-01T10:07:00.003+02:00

Bυθός (3)

2009-04-24T10:57:00.017+02:00

Νήσος "Βους" ή Ο Ματίς και τα μοντέλα του

2009-04-22T11:23:00.027+02:00

Πως μπλέξαμ’ έτσι; Διπλοδεμένοι γύρω απ’ το κατάρτι!
Όλ’ άρχισαν σα χορός! Γύρω απ’ τον αλουμινένιο του κορμό, σα φιγούρες του Ματίς, γαλάζιοι, επίπεδοι, δίχως κλειδώσεις, ευλύγιστοι, μοιάζαμε με βλαστάρια από καλαμορίζι.
Μα παίζοντας, πιαστήκαμε σε βρόγχο. Εγώ, ο ανόητος, να την πειράξω θέλοντας, κρατούσα μες στο στόμα το κλειδί. Κι έτσι όπως γλίστρησε προς το λαιμό, το κατάπια κι ούτε να το ξεράσω τώρα δε μπορώ, ούτε να το χωνέψω προλαβαίνω, όσο σκληρά κι αν καταριέται εκείνη, όσο πρόστυχα κι αν βρίζει.
Ο πιλότος μας ταξιδεύει ολόισια. Σύντροφος δίχως μάτια ή χέρια, γέρος και κουφός, ο μόνος που σε τούτο το άνομο σκαρί πώς να βαστάει την πορεία μας γνωρίζει.
Είμαστε πέντε μίλια απ’ το νησί κι ανεβοκατεβαίνουμ’ επιδέξια στο κύμα. Η στεριά όλο μας πλησιάζει και το σχήμα της –στο χάρτη τ’όνομά της: “Νήσος Βους”- παίρνει να καθαρίζει.
Τα μέτρα στο βυθόμετρο υποχωρούν αργά κι ο βράχος στα ύφαλα, γλυκά και πονηρά, σα δάγκωμα ποντικού, απ’ τα ποδάρια προς τα σπλάχνα μας ανηφορίζει.

Με το ξύλο του τιμονιού κλεισμένο στην μασχάλη του , γέρνει ο παππούς το σώμα του στην μπάντα, τρίζει το κότερο κι η πλώρη τον ορίζοντα θερίζοντας, τις χαμένες μοίρες μας πίσω κερδίζει.
Πέρ' απ’ την νήσο “Βους” απλώνετ’ η απέραντη θάλασσα. Μ’ αυτός, ασκημένος, πεισματάρης, σα σκυλί πιστός, ούτε καρτίνι της γραμμής μας δε χαρίζει.

(Οι δυο νέοι παύουν να τρώγονται. Παρατηρούν, επιτέλους, τον πιλότο με το ειρωνικό ματάκι, που σιγομουρμουρίζει. Στήνουν αυτί και καταλαβαίνουν πως αυτός είναι που πλάθει, παραφράζοντας σκηνές απ’ την Οδύσσεια, όλη την ιστορία και μάλιστα σε πρόχειρη, κοροϊδευτική ρίμα. Εκείνος, τους ακούει που σωπαίνουν, σιάζεται και βελτιώνεται. Προλαβαίνουν να ψιθυρίσουν, ανάμεσα στα δόντια, μαζί του: )

...
Γέρνει το κότερο, κύμα το κύμα κλέβοντας
μ’εμάς γυμνούς, δεμένους στο κατάρτι και βουβούς
σφαχτάρια του Ήλιου, που κλειδώθηκαν χορεύοντας
και τώρα πλεν, πάση δυνάμει, προς την νήσο “Βους”.

Πατέρας και γιός

2009-04-10T07:59:00.014+02:00

Σκατά! Αφημένα, όχι λίγο πιο πέρα, άλλ' ακριβώς εδώ μπροστά μου, προκλητικά, αδιάφορα, -ογκώδη σκυλίσια περιττώματα- μπροστά λοιπόν στην πόρτα μου αφημένα. Μέχρι να το σκεφτώ, ο πατέρας μου σκύβει, με τις χερούκλες του -απίστευτο- τα πιάνει, αυτά αρχίζουν να διαλύονται, τους δίνει μια, κυλούν πάλι στο έδαφος, μόλις δυο μέτρα πέρα. Αυτός είν' ευχαριστημένος απ' τη λύση πού' δωσε, εγώ πάλι όχι. Το μόνο που ελπίζω τώρα είναι να νίψει τα χέρια του. Κλείνω τα μάτια και -μες στ' όνειρο- ονειρεύομαι την πλύση.

Κύκνος

2009-04-08T12:43:00.021+02:00

Αχ, σκαρί ξύλινο, με το σχήμα αδραχτιού

-απ’αυτά που ποτέ δε θα ταξιδέψω-

καθιστός στην καρένα , με το βάρος μου

το κουφάρι σου προσπαθώ ν’ανατρέψω.

..................

Το κατάρτι, για την ώρα, το ρουφάει ένας μαύρος βυθός.

Τα πανιά είναι μπλεγμένα στις σκότες

και φουσκώνουν σα κύκνος πνιγμένος

φτερά, σώμα και σπασμένος λαιμός.

.....................

Μα εγώ ήδη τα βλέπω πώς γυαλίζουν στον ήλιο

σα βρεμένα σκυλιά πώς τινάζονται

καθώς τ'αλάτι στεγνώνει

πώς σκληραίνουν, πώς ετοιμάζονται...

....................

...απ’ την προσήνεμη μπάντα πώς σαλτάρω στο κόκπιτ

πώς με βία το τιμόνι χειρίζοντας, τολμηρός

το κορμί της πώς στρέφω, παραμιλώντας και λέγοντας :

φίλε! άλλο η Πορεία κι άλλο ο Καιρός.

Όνειρο φρικτό

2009-03-21T11:15:00.005+02:00

Κακό σπυρί, στον κώλο μου φυτρώνεις. Σε ψαχουλεύω μες την νύχτα. Ανησυχώ κι εγείρομαι. Σπεύδω στης μάνας μου το δωμάτιο, να μ’ησυχάσει. Διακρίνω τα ημισφαίρια του πατέρα μου, γυμνά, τεράστια, να γυαλίζουν καθώς κινούνται πάνω κάτω. Τίποτε δεν καταλαβαίνω!

Συρρικνώνομαι, επιστρέφω στην κοιλιά της κι από κει, ήσυχος -πες φρόνιμος καλύτερα-, παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στον κόλπο και την μήτρα.

Στήσαν τρελό χορό...

2009-03-16T11:52:00.002+02:00

ΕΡΓΟ: Νέο κτίριο γραφείων, ευτυχώς όχι στον Νέο Κόσμο

2009-03-13T16:59:00.014+02:00

Ας πιάσω το γκρέμισμα! Πρώτα τις στέρεες βάσεις, τα θεμέλια. Ωραία! Το σπίτι μοιάζει πια να στέκει τυλιγμένο στον Αιθέρα.

Ύστερα το ισόγειο, την είσοδο, τις πόρτες. Τώρα πια δεν υπάρχει δρόμος γι΄αποδράσεις ή εισβολές (παρεκτός, ίσως, απ'αέρα).

Με μια χεριά ξηλώνω τα παράθυρα: τυφλώνομαι. Κανείς δε βλέπει εντός μου! Έμειν’ η ταράτσα, να αιωρείται σαν ιπτάμενο χαλί. Την καβαλάω, πρόλαβα -δες- και φεύγω, σφαίρα.

Τώρα φαντάζομαι το οικόπεδο, κενό, να στέκει χάσκοντας σα κούφιο δόντι, εμπρός μου. Χαλάστρα που θα κάνει, σκέφτομαι κι ηλίθια γελώ, στη μούρη του καινούργιου, του Νέου Κόσμου.

Κύλινδροι

2009-03-09T09:33:00.013+02:00

Κοτρόνες ολοστρόγγυλες, λευκές, σαν κρανία γιγάντων, των προγόνων μας, στρώνουν την κοίτη του ποταμού. Εμείς, ένα τσούρμο παιδιά, πλατσουρίζουμε στα ρηχά κι ανεβαίνουμε, κόντρα στο ρέμα. Ο ήλιος εισδύει ανάμεσα στα φυλλώματα που πνίγουν τούτη τη λεωφόρο. Χτυπάει τα μέλη μας κι αυτά διαλύονται, χέρια, κορμιά και πόδια, σε κομμάτια.
Η σκοτεινή αρτηρία μας οδηγεί σε ξέφωτο, ο τόπος φαρδαίνει, στρογγυλεύει, το νερό παγιδεύεται στο πλάτωμα, στέκει για λίγο κι ύστερα, από μια του μεριά, διαφεύγει.
Άλλοι φράζουν το άνοιγμα με κλαδιά και πέτρες, να παγιδέψουν το νερό, άλλοι διαλέγουν φλόμο, συντρίβουν τους βλαστούς και ξεπλένουν το γάλα του στην σχηματισμένη λίμνη. Το νερό θολώνει, τα ψάρια παραδίνονται και, ζαλισμένα, πηδούν –λες- στις χούφτες μας κι από κει στου πηγαδιού τους τσίγκινους κουβάδες...

...Τότε ο κουβάς του καθενός εύκολα γέμιζε. Σήμερα, που τα ψάρια γίναν τέρατα, κι αυτός όλο μπροστά μας στέκει, άδειος. Πάτος και πλαϊνά τοιχώματα μοιάζουν σε σκηνικό. Οι θεατές στέκουν στο χείλος, δήθεν ασφαλείς. Παρακολουθούν. Το έργο παίζει ανελλιπώς. Οι ηθοποιοί-αναβάτες δε κουράζονται ποτές. Το θέαμα λέγεται: “Ο γύρος του θανάτου”.

Νηστεία και προσευχή

2009-02-28T10:35:00.012+02:00

Με τη μούρη πασαλειμμένη από σάλτσες και το κεφάλι μόλις βγαλμένο απ’ το καζάνι, χαμογελώ ηλιθίως.

Αναμαλλιασμένος, ξαναμμένος, ερεθισμένος, με τα χείλη πρησμένα απ’ της γλώσσας το σούρσιμο πάνω τους, με την γεύση μου στομωμένη απ’ το σουβάντισμα των τροφών -ξαπλωτός- ψέλνω, δοξολογώ και ξερνάω (ο γελοίος).

Γύρω μαζεύτηκαν ζούδια, σκουλήκια και μέρμηγκες, περιμένοντας πως και πως. Να θυμηθώ, μου ζητούν, να κρατήσω το στόμα ανοιχτό, όταν φτάσει η στιγμή -και δεν βιάζονται- που ψοφάω (αισίως).

To κλουβί με τις τρελές

2009-02-25T13:22:00.008+02:00

Στέκομαι στον έκτο, τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας των παιδικών μου χρόνων, στο πατρικό μου σπίτι, έξω στο μακρόστενο περιμετρικό μπαλκόνι και βιγλίζω. Προβάλω το στήθος μου -στήθος όρνιθας- και στην πλάτη αποκάμουν τα δυό μου φτερά. Η πόλη, πέρα απ’ το δάπεδο οπού πατώ, απλώνεται μπροστά μου, έτοιμη, (τι μαλάκας ποιητής), να της δοθώ. Ο ουρανός, φορτωμένος με περίεργα σύννεφα σκόνης, είναι γεμάτος χρώματα. Με τα ίδια χρώματα είναι βαμμένο το ανάγλυφο των δωμάτων . Σε μια ορισμένη διεύθυνση, οι ηλιακοί γυαλίζουν και μου βγάζουν το μάτι. Ακίζομαι τότε, δίνω στα πόδια μου μια και, με τα πατίνια μου, κάνω έναν ακόμη γύρο -γύρο τρένου παιδικού- στο μπαλκόνι.

Περνάω μπροστά απ’ τα δωμάτια του σπιτιού. Μοιάζουν με διαφορετικές σκηνές θεάτρου. Οι μπαλκονόπορτες θυμίζουν οφθαλμούς, τα τζαμιλίκια με το γυάλινο του ματιού, τα σκούρα, μαύρα βλέφαρα, που τον βολβό σκεπάζουν. Περνώ μπροστά απ’ το κάθε άνοιγμα και σταματώ. Ξεκινούν, εντός μου ξεκινούν, να παίζουν οι σκηνές. Κι εγώ, δήθεν αδιάφορος, τις κρυφοκοιτάζω.

Φωλιά

2008-11-22T18:22:00.016+02:00

Όλον τον κύκλο του ανηφορικού δρόμου κάνοντας, βρέθηκα μπροστά της. Μπροστά στην φωλιά. Από την θέση που στεκόμουν , έβλεπα ως το πιο βαθύ της σημείο, ως εκεί όπου βρισκόταν, θρονιασμένη, με τα σκέλια της γαντζωμένα στο έδαφος, η μάνα, η τετράγωνη μήτρα όλης της κατασκευής.

Λοξά δεξιά, σκαρφαλωμένη στα πιο ψηλά, η διέξοδος σ’όλα τούτα, το αέρινο, βίαιο σκέλος του σταυρού, ότι μ’άλλα λόγια δε χώραγε σε τούτο το πνιγηρό πανηγύρι της γέννας, της φθοράς και του χαμού.

Βυθίζοντας το σώμα μου, εισχωρώντας στο σόκορο του μακριού άξονα, χάθηκα ανάμεσα σε τοίχους, αυλές, πόρτες, υπόστεγα. Με κέρδισε για λίγο η ύλη κι η οργάνωσή της, η κατασκευή. Όμως, λίγο πριν την τελική είσοδο, την επιστροφή στην μήτρα, με σάρωσε το τίποτε, το βορινό, ελαφρύ αεράκι, που απ’τα τα ψηλά μπούκαρε. Με μια κίνηση όλο χάρη και συγκατάβαση με πήρε και με σήκωσε το χάδι του καιρού.

Μπουνάτσα

2008-11-22T18:17:00.005+02:00

Συμβαίνουν και μπουνάτσες σαν και τούτη. Οπού βρίσκεσαι ξέπνοος, με τα πανιά να κρέμονται απ’του σκάφους την αρματωσιά, σα βράκες. Μίλια απ’τη πιο κοντινή στεριά κι ο δίσκος του ορίζοντα να καμπυλώνει απ’όλες τις μπάντες. Η επιφάνεια της θάλασσας, πέτσα ενός τέρατος που το παραμικρό, ρέφλα, σκουπίδι, ψάρι, απειλεί να χαράξει. Σ’ένα τέτοιο τοπίο, με τον ήλιο να στέκει ώρα δώδεκα, δεν αργούν να φανούν οπτασίες χτισμάτων που στο δρόμο χαθήκανε, διαφανή σα φαντάσματα, καμωμένα, λες, από πάγο. Ένα απ’αυτά τα υπέροχα πλάσματα –τα παιδιά μου, καταλαβαίνετε- παρουσιάζω:

Προφήτης Ηλίας

2008-11-14T10:25:00.019+02:00

Καθώς χάραξ’η πόρτα, όπως την είχε με το σώμα του φρακαρισμένη, τον έσπρωξε και ξύπνησε. Τα δυο φύλλα του διαφράγματος άνοιξαν διάπλατα και τα σπλάχνα λούστηκαν τα πνευμόνια του και την καρδιά. Ανασηκώθηκε απ’το πάτωμα παγωμένος. Αυτός που μπήκε μες στη νύχτα, απόκοσμη, άγρια φάτσα, με μουστάκι κι άκοπα γένια, έριξε το βλέμμα κατευθείαν στο παγκάρι. Ευτυχώς που την τελευταία στιγμή είχε μετανοιώσει και δεν βούτηξε τα λεφτά. Ύστερα στα δυο αναμμένα κεριά. Δεν τά’χε πληρωμένα. Ποτέ δεν το’κανε, να πληρώσει συντροφιά.
-Τι θες εδώ; τον ρώτησε.
-Κοιμόμουν… Κάθως ο άλλος σώπαιν’ανικανοποίητος συνέχισε:
-Εχει έξω κρύο κι είπα να μη στήσω τη σκηνή, παρά να πέσω εδώ, να κοιμηθώ.
Πισωπάτησε και δίχως να γυρίσει πλάτη, χάθηκε στη νύχτα. Από μακριά τον άκουσε που σφύριζε στα σκυλιά.

Ξέρω που στέκει το μυαλό σας. Εκεί που πήγε το δικό του, την πρώτη φορά. Ήταν απίθανο, σπάνιο, να βρεθεί άνθρωπος, νύχτα, στην πιο ψηλή κορφή του κόσμου, μες το πουθενά! Όταν όμως το ίδιο συμβάν επαναλήφθηκε μετά από λίγη ώρα -προσοχή! όπως πάντα στο τέλος συμβαίνει- τα μάγια λύθηκαν. Γέλασε, του φάνηκε αστείο, ένα τέτοιο πλήθος από ζώα –ανθρώπους, πρόβατα, σκύλους- να τριγυρνάνε νύχτα, στα βουνά. Μόνο όταν ξαναθυμήθηκε ιστορίες για τσοπάνηδες-στερημένους βιαστές, που από την μάνητά τους δεν ξεφεύγει καν το κοπάδι, τα χρειάστηκε στ’αλήθεια. Ας κόντευαν μεσάνυχτα, ξεσηκώθηκε, μάζεψε τα μπαγκάζια του και τράβηξε για πιο ασφαλή νερά.

Mille-feuilles*

2008-11-13T13:15:00.012+02:00

Το καλό στα γρήγορα πεθαίνει. Φυτρώνει, ανθίζει και μαραίνεται πριν καν στο στόμα το γευτείς, πριν καν, με τη γλώσσα σου, βόλτα να προλάβεις να το φέρεις. Το κακό επιβιώνει, μετασχηματίζεται. Γίνεται τέρας –τέρας του καλού- και μακροημερεύει.

Το καλό, για να ζήσει, ντύνεται τον μανδύα του κακού. Ακολουθεί τους κανόνες του. Κρύβεται και προσποιείται. Το κακό γίνεται εικόνα του καλού κι έτσι, στην απόπατη χώρα, γίνεται βασιλιάς και βασιλεύει.

Αν συναντήσετε το καλό ή το κακό, αφήστε το ξεφλούδισμα. Παραδοθείτε, καταπιείτε το. Κι εσείς χορταίνετε κι εκείνο, στα υγρά του στομαχιού, σπόρος -πες σπέρμα- γίνεται, που γλιστράει, ριζώνει και θεριεύει.

mille-feuilles=χίλια φύλλα, χίλιες στρώσεις, διαδοχικές επικαλύψεις

Μιλένα

2008-11-10T21:06:00.003+02:00

Σακίδια μηχανής, περασμένες πολλά χέρια λαμαρίνες, σκάλες απότομες, που γλιστρούν απ'την αλμύρα, ύπνος σε στάσεις απροσδόκητες, πρόσωπα, βλέμματα, καυσαέριο, βρώμα,αταξία, κρυφά αγγίγματα κάτω απ' τα sleeping bags.

Το κατάστρωμα, νά τι λείπει απ' τα σημερινά ταξίδια. Έγιναν τα καράβια αεροπλάνα, σε σφραγίζουν στην κοιλιά τους και σε ξερνούν στον προορισμό σου δροσερό, καθαρό και καινούργιο, χωρίς να νοιώθεις, ούτε το ποιά θάλασσα διασχίζεις, ούτε ποιο κύμα σε κοντράρει καθώς πλέεις και πετάς.

Χωρίς σχόλια

2008-11-03T10:02:00.003+02:00

Η επιστροφή είναι φόβος. Επιστροφή στις ρίζες. Επιστροφή στην αλήθεια. Επιστροφή στην πρωτόγονη, επιστροφή στην αληθινή ζωή. Επιστροφή στην απλότητα, αυτό κι αν είν’επιστροφή. Όσο κι αν στρέφεις επιστρέφεις, πάντοτε βρίσκεσαι αλλού. Όσο θα φέρνεις, ας πούμε σαν δεμένος σκύλος, βόλτες, όλο και πιο σφιχτά θα σε τυλίγει το λουρί.

Η επιστροφή είναι μέθοδος. Τρόπος ν’ανοίγεις δρόμο κι απ’της μάνας σου το αιδοίο, τυλιγμένος το λώρο σου και με τα υγρά της γέννας σου ξεραμένα, μακριά, κατά την κατηφόρα να γλιστράς.

Νόμιμη μέθοδος. Τέτοια είν’ ο Άρης, τα τέρατα ή του καθενός μας τα παλάτια. Αρκεί τον μύθο να μην καταπίνεις. Nα τον μασάς, να ζαλίζεσαι, αν ξέρεις να χορεύεις, χόρευε, μα στο τέλος να τον φτύνεις.

Πως να κάνετε μιαν εικόνα να παραγάγει ήχους

2008-10-13T17:08:00.005+02:00

Ξαντεριάζω την εικόνα. Να, ξέρω τον τρόπο, χώνω το χέρι μου και τραβώ τα σωθικά της. Όπως είναι ζεστά –δυο τρία όργανα πάλλονται ακόμη- τα ρίχνω στα σκυλιά. Με το στόμα φουσκώνω το τομάρι. Ο αέρας διαφεύγει απ’ τον λαιμό. Και το πουλί κρώζει.

Τρέλα της σκόνης

2008-10-01T14:36:00.009+02:00

Αποδρώντας του ύπνου, σήκωνε πίσω του σύννεφα σκόνης, και μπροστά, με τη δέσμη του προβολέα, κοπάδια από νυσταγμένες, ολοστρούμπουλες, σταχτιές κουρούνες. Από μακριά αν τον έβλεπες, μια λαμπυρίζουσα, θολή, κακοσούσουμη σφαίρα, να κατρακυλάει το χωματόδρομο, έλεγες πως διάβαζες ασπρόμαυρη, εφιαλτική γκραβούρα.
Η μηχανή τρέκλιζε, καθώς οι ρόδες σκόρπιζαν τις πέτρες, και τα μπαγκάζια του κουδούνιζαν, πρόχειρα μαζεμένα και στερεωμένα σε μιαν ισορροπία του τρόμου. Όλα –φρένα, μάγια, βίδες, σκοινιά και μέλη- είχαν λυθεί κι ανακατευτεί. Ο αναβάτης, ένα φθορίζον σύμπλεγμα , κουτρουβαλούσε την πλαγιά, να πέσει στην πόλη και στα φώτα της να σβήσει.

Μεταφορές

2008-09-26T17:42:00.004+02:00

Όσο κι αν έμαθε σκυφτός στο σκάφος να γλιστράει, την έπαθε σαν άπειρος. Μιαν ελαφριά τρώγοντας με τη μάτσα στο κεφάλι, ζαλίστηκε και βούτηξε. Προσπέρασε το τρίλεπτο μαρτύριο του πνιγμού και καβάλα στο νέο του όχημα, σε νέες περιπέτειες μπήκε.

Το σκάφος τώρα, με τ’ανεμοτίμονο τέλεια τριμαρισμένο, όσο ο καιρός βαστούσε, διέσχιζε τη θάλασσα, σίγουρο, στην μπάντα του γερμένο. Όσοι μαζί του διασταυρώθηκαν, σε τέτοια μέρη σπάνια, χαρήκαν. Βέβαιοι πως ο καπετάνιος είναι κάτω και κλεφτά τον παίρνει, ή ψήνει τον καφέ ή στο ημερολόγιο σημειώνει, δεν ανησύχησαν. Με την κόρνα, στο κόκπιτ θρονιασμένοι, τού’καναν το σινιάλο του χαιρετισμού και πάλι απ’τον ορίζοντα χαθήκαν.

Εγώ κι ο Κανείς

2008-09-24T14:53:00.004+02:00

Ξεκόλλησε τον βράχο με μανία. Μισόκλεισε το μάτι, όχι βέβαια για να πάψει να βλέπει, μα για να ονειρευτεί. Τις πλώρες να τσακίζονται, τα κατάρτια να πέφτουν, τους ναύτες να παλεύουν με τα κύματα. Κι ο Κανείς, καμωμένος αγνώριστος απ’το βάρος του όγκου που δέχτηκε, να επιπλέει, απ’τη στεριά χίλια μήκη απόσταση, ανάσκελος, μα το πιο σπουδαίο, ηττημένος.

Ποτέ δεν είδα βράχο να επιπλέει. Ούτε εγώ, ούτε άλλος. Αν βλέπαμε, θα επρόκειτο για θαύμα. Και θα πιστεύαμε πια, πως στον πάτο του κείτεται ο Κανείς.

Μικρό Λαϊκό παλάτι:Τα ζόμπι

2008-09-22T15:31:00.005+02:00

Η πόρτα άνοιξε κι άρχισαν στο γραφείο μου να εισέρχονται ένα ένα. Ως το βράδυ μ’είχαν επισκεφθεί ως χίλια. Όλα ήταν αρσενικά, όλα κάθονταν στην καρέκλα απέναντι μου με την πλάτη ίσια και ζητούσαν από μένα το ίδιο πράγμα. Έπρεπε λοιπόν, κι αυτό γι’άλλη μια φορά έκανα, το ίδιο πρόβλημα να λύσω “επί χίλια”.

Έπιασα να μετρώ: …δύο-τρία, τέσσερα-τρία, πέντε-τρία, δύο…

Μικρό λαϊκό παλάτι*: Οι δύτες

2008-09-18T14:03:00.032+02:00

Ένα απ’τα καλύτερα σωζόμενα μικρά παλάτια, (γνωστά ως “λαϊκά”), του 21μ.Χ. αιώνα, παράδειγμα ενός τύπου τον οποίο οι κάτοικοι της περιοχής επέμεναν να κατασκευάζουν για πολλούς αιώνες, βρέθηκε τελικά μερικές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από την Προϊστορική Ακρόπολη των Μυκηνών, στις μαλακές πλαγιές ενός υποθαλάσσιου λόφου, πολύ κοντά στην ξέρα “Ότζι”-παραφθορά του παλαιού “Αυγό”-“Οggi”- της Αργολικής Θάλασσας, εκεί που οι αρχαιολόγοι τοποθετούν μια μικρή, άσημη κωμόπολη της Μέσης Ελλάδας, την Ασίνη.

Δύτες της ανασκαφικής υπηρεσίας, μετά από μήνες επίμονης δουλειάς, αποκάλυψαν το μικρό σε μέγεθος κτίσμα, του οποίου κατόψεις και αναπαραστάσεις δημοσιεύω σήμερα και του οποίου σώζονται οι περισσότεροι τοίχοι και μεγάλο τμήμα της οροφής. Κατοικία μιας τυπικής για την εποχή διευρυμένης οικογένειας (μητέρα + πατέρας + παιδί), η κατασκευή στρέφεται γύρω από μικρότερες ή μεγαλύτερες αυλές, σε διαφορετικά επίπεδα και προσανατολισμούς, εκ των οποίων η κεντρική φαίνεται πως ήταν το πιο ζωτικό σημείο του κτιρίου.

Οι εσωτερικοί χώροι, μικροί για τα δεδομένα της εποχής τους, άνοιγαν, μέσω ευρέων, μη σωζόμενων σήμερα κουφωμάτων, προς τις αυλές. Χωρίς περιττές διακοσμήσεις ή συνηθισμένες της εποχής εκείνης , άχρηστες υπερβολές, μ’έναν σκελετό όμως απλό και καθαρό, και μια διάταξη σύντομη και βολική, το ερείπιο αυτό αποδεικνύει πως ο λαός που κατοικούσε το σημερινό σύμπλεγμα των Πελοποννήσων, που την εποχή εκείνη ήταν ένα μεγάλο ενιαίο νησί, εξακολουθούσε για χιλιάδες χρόνια, ως το 2100 μ.Χ. τουλάχιστον, να ζει σε μεγάλη επαφή με την φύση, που ακόμη εκείνη την εποχή επέτρεπε, όπως σήμερα γίνεται μόνο στον βυθό της θάλασσας, στους υπαίθριους και τους εσωτερικούς χώρους να γίνονται ένα...

*Έκφραση που πρώτος χρησιμοποίησε ο αρχιτέκτονας Κ. Κρόκος

Το Σχέδιο

2008-09-09T17:48:00.005+02:00

Το ν’αποδράς μπροστά στα μάτια των φυλάκων σου, με τρόπο απίθανο, και το νήμα του Σχεδίου σου ν’αντέχει το βάρος της αποκοτιάς και συ να υψώνεσαι, ν’απομακρύνεσαι, κι όλα, κτίρια, μαντρότοιχοι, φώτα, σύντροφοι, να μικραίνουν, καθώς μείναν στο προαύλιο, όπου πριν λίγο στεκόσουν κι εσύ, να ο μύθος μιας Ανάληψης που αξίζει κανείς να μνημονεύσει.

Την εποχή της οχείας

2008-08-27T11:27:00.006+02:00

Τ’ όμορφό μου σκαρί τρεχαλίζει στα κύματα,
γέρνοντας,
μ’ένα αρσενικό καρφωμένο στο κήτος του,
έξω απ’το λιμάνι της Ν. Υόρκης.

Δυο απ’τους ναύτες μας,
υποθέτω οι πιο άχρηστοι,
χαϊδολογούν το εξαίρετο πέος του,
εμποδίζοντάς το κατά διαστήματα
να κορυφώσει.

Αποστολή τους να κρατήσουν το μόριο σε ένταση,
ώστε η τρύπα που στα ύφαλα άνοιξε,
φρακαρισμένη να μείνει ως να δεχτούμε βοήθεια,
τέτοια που και σκάφος και πλήρωμα
να μπορεί να διασώσει.

Ο καπετάνιος μας,
έμπειρος ναύτης μα στην ανατομία των ζώων αδύναμος,
αγνοεί λεπτομέρειες
για το κόκαλο εκείνο
που την λευκή του στολή απειλεί να λερώσει.

Άχτιστο γωνιακό οικόπεδο

2008-08-18T13:09:00.001+02:00

Ένας συφερτός από κόσμο βρίσκεται στο λεβητοστάσιό μου.Αυθαίρετα. Κατασκευάζουν μιαν εγκατάσταση. Θέλω μα δε μπορώ ν’ αντισταθώ. Πρόκειται για εγκατάσταση του στρατού. Δεν έχω παρά να συναινέσω. Όμως έχω το δικαίωμα να παρακολουθήσω το έργο. Το λεβητοστάσιο δεν είναι κανενός από τα σπίτια που έμεινα. Βγαίνω έξω και περιδιαβαίνω την εγκατάσταση. Κυρίως υλοποιείται στο διπλανό, άχτιστο, γωνιακό οικόπεδο από το σπίτι της παιδικής μου ηλικίας. Πρόκειται για μια σειρά από μπετονένια φρεάτια σε απόσταση τριων μέτρων από το κοινό μας όριο. Τρια και δύο πέντε, σκέφτομαι. Άραγε χωράει κτίριο ή το οικόπεδο καταστρέφεται; Αγχώνομαι, παρ’ όλο που αυτό με συμφέρει. Ρωτώ και μαθαίνω πως πρόκειται για εγκατάσταση πυρόσβεσης. Δεν αντιλαμβάνομαι πως λειτουργεί, είμαι όλος απορία, όμως αποδέχομαι τα γεγονότα ως ορθά. Κάποιος με ειδοποιεί για μια ζημιά, ένα κομμένο καλώδιο. Κρατούν το καλώδιο στο χέρι. Το εξετάζω. Πολύχρωμοι κλώνοι και στο κέντρο ένα περίεργο ομοαξονικό καλωδιο. Αυτό θα είναι πρόβλημα να επισκευαστεί, σκέφτομαι. Πηγαίνω στο χαντάκι όπου έγινε η ζημιά. Η μια μεριά του καλωδίου φαίνεται. Καθαρίζω την πληγή από το χώμα και βρίσκω την άλλη. Ελέγχω τις δύο άκρες. Διαπιστώνω πως το μήκος πιθανότατα φτάνει για να ματιστούν.. Λέω στους μαστόρους που έκαναν την ζημιά: - Πόσα θέλετε, (κι ας κάνατε την ζημιά, σκέφτομαι), για να την επισκευάσετε; Εν τω μεταξύ εγώ θα πάω να φέρω μια ηλεκτρολογική χελώνα, ωστέ να γίνουν όλα τέλεια. Θυμώνω με τον Ν., τον κηπουρό, ( το καλώδιο, σκέφτομαι, είναι του αυτόματου ποτίσματος), που δεν το είχε προστατέψει, όμως σκύβω και βλέπω πως ήταν σκεπασμένο με άμμο και στενά, καλά πακτωμένα τούβλα. Μόνο το βάθος είναι μικρό. Πάντως ο άνθρωπός δεν φταίει,του τηλεφωνώ για να ρωτήσω για την χρησιμότητα του καλωδίου. Μου την εξηγεί, όμως τώρα, το πρωί, δεν την θυμάμαι. Ψάχνω πάλι τους ξένους μαστόρους. Δεν έχουν τελειώσει με την δουλειά του στρατού. Ησυχάζω γιατί είναι ακόμη εδώ, αλλά ανησυχώ μήπως, τελειώνοντας, φύγουν. Θα προτιμούσα να διακόψουν και να τελειώσουν την δική μου δουλειά. Ξαναμπαίνω στο λεβητοστάσιο. Μέσα ειναι κόσμος.Ανάμεσά τους και μια κοπέλα με unisex ρούχα, της οποίας, καθώς ελέγχει την εγκατάσταση, δεν βλέπω το πρόσωπο. Κάποια στιγμή γυρίζει. Μου αρέσει. Άραγε εγώ της αρέσω; Η εσωτερική εγκατάσταση είναι επιτέλους έτοιμη. Όλα είναι σωστά. Μόνο πολύ στριμωγμένα στον δεξί τοίχο.

Fortune cookie

2008-08-08T11:09:00.006+02:00

Όλα είναι τυλιγμένα στην άχλη του παρελθόντος. Κατουρώ και στη λεκάνη πνίγεται ένα κινέζικο fortune cookie με πόδια. Το διασώζω, αφού το κατακάψω μ’ έναν βίαιο, καμαρωτό πίδακα, με τον πάτο ενός σαμπουάν. Την άλλη στιγμή κρατάω το ζούδι, από μιαν απ’ τις ουρές του, με το στόμα. Το φτύνω την κατάλληλη στιγμή ή μου διαφεύγει. Προτιμώ το πρώτο. Ένας της ηλικίας μου, με γυαλιά κι ηλίθια φάτσα, ο εαυτός μου, σκέφτομαι, σε άλλο ρόλο, ερχόμενος απ’ απέναντι κι ενώ εγώ προχωρώ με βία, με κρατάει απ’ τον δεξί ώμο και με στρίβει χορευτικά. Πως είπαμε πως λέγεσαι; ξεστομίζει με ύφος μπάτσου που καθησυχάζει. Αρνιέμαι τ’ όνομά μου δις και τρις.

Ξυπνώ, μες τ’ όνειρο, με πικρίλα στο στόμα. Κάποιος έσταζε στα χείλια μου γι’ αστείο, σκέφτομαι, όλη νύχτα, ζωμό από χόρτα.

Άπνοια

2008-08-03T09:34:00.001+02:00

Είμαι απλωμένος μπρούμυτος, στο κρεβάτι. Η θάλασσα σέρνεται ως τα πόδια μου και τα γλύφει. Είναι γαλάζια και διαφανής. Γυρνώ και την τραβώ με τις χούφτες να με σκεπάσει. Έχει το πάχος λεπτής καλοκαιρινής κουβέρτας και θρύβεται όταν την γραπώσεις, στ’ ακροδάχτυλα, σα ζελέ. Κολλάει πάνω μου όπως το σπέρμα, παίρνει το σχήμα μου και τέλος μεταμορφώνεται σε τομή ανθρώπινου λαιμού. Σχηματίζονται φριχτοί, ομόκεντροι κύκλοι, στους οποίους, σκύβοντας, πέφτω μέσα. Ο πάτος κι οι τελευταίοι κύκλοι είναι μαύροι.

Οι μικρομέγαλοι

2008-07-16T15:19:00.007+02:00

Όπως κι άλλες φορές είχε συμβεί στο παρελθόν, καθώς η θάλασσα κάλμαρε, πλημμύρισε με παιδικά παιχνίδια. Γύρω στις τέσσερις τ’απόγευμα, καταμεσής στο πέλαγο, βρεθήκαμε να διασχίζουμε μιαν επιδερμίδα εφηβική, αρραγή κι ομοιότροπη, πλέοντας ανάμεσα σε λογής λογής φουσκωτά, μπάλες πλαστικές, σωσίβια και στρώματα θαλάσσης. Για το πώς φτάσαν ως εδώ, από ποιους βυθούς αναδύθηκαν, για πού τραβούσαν ή από ποια χέρια είχαν ξεφύγει, ούτε λόγος να γίνεται. Κάποτε ένα χτύπημα στην πλώρη μας ειδοποιούσε για μποτίλιες με μηνύματα που, πριν να πούμε κιχ, θρύβονταν και βυθίζονταν στο τίποτε. Ποτέ καμιά δεν πέρασε δίπλα μας. Έτοιμοι εμείς, με τα σύνεργα στο χέρι, θα την τραβούσαμε στο σκάφος μας. Το μήνυμα που θα λαβαίναμε, λίγο ή πολύ τι θά’γραφε το ξέραμε. Τον αποστολέα αγνοούσαμε, την γλώσσα γραφής και την ηλικία του. Μ’άλλα λόγια, ότι στ’αληθινά θα μας χρησίμευε και θα μας οδηγούσε.

Κατά τις εξ αναγκαστήκαμε να παραιτηθούμε απ’ την πορεία μας. Αρχίσαμε τα κοντοβόλτια, περιμένοντας τον ήλιο στο νερό να πέσει. Η νύχτα ερχόμενη, οι ακτές τριγύρω γίνηκαν εχθρικές κι απρόσιτες. Ζωηρές φωτιές και τύμπανα μας ειδοποιούσαν πως και τούτα τα νησιά που επισκεπτόμαστε, οι μικρομέγαλοι τα είχαν από καιρό πια κατακτήσει.

Βρνς Μερμήγκια

2008-07-07T00:26:00.016+02:00

Στεκόμουν πλάι του στην έξω τιμονιέρα, δυο ώρες πριν να ξημερώσει, έτοιμος να τον ξηλώσω. Συνοδοιπόροι και συμπλέοντες μήνες, -τι λέω;- χρόνια πια, το’χαμε συνηθίσει να μαχόμαστε και να σιωπούμε.

(Μ’ είχε θυμώσει το κωλόπαιδο, καταλαβαίνετε; Με πολιορκούσε καιρό να του παραδώσω το τιμόνι του σκάφους μου, με τον πρόστυχο, νεανικό του τρόπο.)

Ο καιρός στρωμένος, βορειοδυτικός. Το σκάφος μας ξαπλωμένο στην αριστερή του μπάντα, με την μάσκα του να χώνεται στο κύμα, κερδίζοντας δρόμο. Ανοιχτή πλεύση, γοργή και σίγουρη, δική μου βάρδια εδώ και ώρα πια, το radar σκοτεινό κι αυτός γαντζώνονταν στην ρόδα και κρατιόταν μισο βήμα πριν την τελική του πτώση.

(Τώρα, βλέποντας τα πράγματα απ’ εδώ που βρισκόμαστε, απ’ τον πάτο τους, καταλαβαίνω πιο καλά τον τρόπο που τά’χα σχεδιάσει.)

Κοιτούσαμε μπροστά εδώ κι ένα τέταρτο, στο τίποτε, και τον αισθανόμουν ολοένα να βαραίνει. Καθώς το τιμόνι δούλευε στο πλάι μου, κόβοντας πότε κατά τη μια και πότε κατά την άλλη, κρατούσα την παλάμη κρεμασμένη ανάστροφα στο σώμα μου κι άφηνα τη ρόδα να γλιστράει κρυφά ανάμεσα στα δάχτυλα, σφίγγοντας ελαφρά, χωρίς να δεσμεύω την κίνηση, παίζοντας επίμονα μαζι της, -και μαζί του-, τα τρία παιδικά παιγνίδια πού ’ξερα: κρυφτό, κυνηγητό και πάλη.

(Τον άφησα να παίζει τη μιση βάρδια, ερωτοτροπώντας με τη ρόδα μου, κερδίζοντας μίλια και πλησιάζοντας το τέρας που δεκάδες ως τώρα συντρόφους μου με τον ίδιο τρόπο είχε ξεκοιλιάσει.)

Δεν άντεξε βέβαια! Ποιος ξέρει σε ποιο σφίξιμο ή μετά από ποιο λευτέρωμα του τιμονιού κατέρρευσε. Πάντως όταν το’νοιωσα να συμβαίνει, μέτρησα την αντόχη μου κι ικανοποιήθηκα πως είχα τόση κι άλλη τόση. Απόψε δε θα γλίτωνε με τίποτε! Θα παρέδιδε, ως ώφειλε, το τιμόνι στα χέρια μου, στα χέρια του θαλασσινού του γιου, που, ως τώρα, σε τίποτε δεν τον είχε προδώσει.
-Κράτα πορεία, ξεστόμισε… -Διακόσια εικοσι πέντε. Πρόσεχε! πρόσθεσε βιαστικά για να μη μετανιώσει. Και μ’άφησε μόνο κι απροειδοποίητο, στην καμπίνα του καπετάνιου κατεβαίνοντας, με τα Μερμήγκια στο μισό μίλι απόσταση, που ακόμη ακούω στα αυτιά μου πως, ξεκοιλιάζοντας το σκάφος μας, βρυχώνται.

(Σιωπούσαμε, κι αυτή η σιωπή με την ουρά της έσπρωχνε την πλάτη μας, πιέζοντας και τους δυο, κανείς να μην υποχωρήσει.
Υποχώρησα, γλίστρησαν όλα μέσα μου σ’ένα λασκάρισμα του τιμονιού κι έτσι παρέδωσα. Θέλοντας να’μαι απέναντί του συνεπής, τον ειδοποίησα μ’ένα διφορούμενο “πρόσεχε!” δίπλα στην ένδειξη της πορείας κι αποχώρησα, αφήνοντάς τον μόνο, το κοινό μας έργο να τελειώσει . Βρέθηκα στην πρυμνία καμπίνα, ξαπλωμένος ανάσκελα στην κουκέτα μου. Παγωμένος απ' την πολύωρη βάρδια, ξάγρυπνος, ακόμη ακούω, καθώς η πλώρη σπάζοντας ανοίγει στα δυο, την ξέρα, το πανάρχαιο θαλασσινό θεριό, που μας πλησιάζει και βρυχάται.)

Ο τραυματισμός

2008-06-30T17:29:00.004+02:00

Ξεφυλλίζω τη συλλογή μου με τις συμμετρίες. Το βιβλίο, άλμπουμ γραμματοσήμων, ισορροπεί στον αέρα, δέκα εκατοστά ψηλότερα απ’ το τραπέζι. Μόνο η Βασίλισσα Ελισάβετ λοξοκοιτά κατά την αριστερή μπάντα. Οι βοσκοπούλες χορεύουν. Μία, χωρις δόντια, ακριβώς γι’ αυτό, με πληγώνει. Σκύβω πάνω απ’ το νερό που βράζει. Θέλω να ξεκολλήσω το γραμματόσημο απ’ τον φάκελό του. Μισώ τον αποστολέα για την καλή δουλειά, -τον ειρωνεύομαι φυσικά-, πού’ κανε με την γλώσσα. Όμως, έτσι σκύβοντας πάνω απ’ τον ατμό, το πρόσωπό μου ξεκολλά και τώρα το κρατώ στα χέρια μου. Πρέπει να προσέξω! Μήπως ζαρώσει και δε βρει τη θέση του στη συλλογή!

H Λεωφόρος Βουλιαγμένης

2008-06-23T20:09:00.004+02:00

Οδηγώ στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Κατεύθυνση προς Γλυφάδα. Κάπου πρέπει να κάνω αναστροφή. Μετά από λίγο βρίσκω κάπου και κάνω. Ο πατέρας μου κι η μάνα μου μου λένε: -Αυτό εκεί είναι του κουμπάρου του Νίκου. -Ποιο; -Αυτό εκεί από τα τρία, δεξιά απ’ το μεσαίο. Ο δρόμος πλαταίνει μπροστά απ’ τα τρία σπίτια, -ενώνονται δυο δρόμοι. Κάποτε, σκέφτομαι, ήταν σπουδαίο οικόπεδο, τώρα βρέθηκε μπροστά στη Λεωφόρο. Όμως, μου εξηγούν, δεν έχει χάσει την αξία του. Έχει ωραίο κήπο!. Ο δρόμος είναι στρωμένος με άσφαλτο. Μετά στενεύει, χωρίζεται απ’ τ’ απέναντι ρεύμα με μπετονένιο χώρισμα, γίνεται ακόμη πιο στενό, χωματόδρομος, στο τέλος κοίτη ποταμού.

Ο Ανθρωπος - Οβίδα

2008-06-17T00:44:00.004+02:00

Ο πόνος, άπτερος, κάτι σαν άνθρωπος οβίδα, πάνω απ’ τα κεφάλια μας περιπολεί. Αυτό ακριβώς κάνει, διάλεξε μια περιοχή, την πιο ύποπτη απ’ όλες και την τριγυρνά. Χωρίς μανούβρες ή άλλα κόλπα, μόνο διαγράφοντας απροσδόκητες, αλληλοσυγκρουόμενες τροχιές. Σε μιαν ένταση επίσης ύποπτη, μικρή, με τάσεις εξασθένησης κι αιφνιδιαστικές ενδυναμώσεις. Βουβός, χωρίς να δίνει Λόγο σε κανένα, χωρίς επίκεντρο, χωρίς αίτιο, απειλητικός σαν θηρίο αγριεμένο, απρόσωπος, αδίσταχτος, επίμονος, παραπλανητικός.
Τώρα βέβαια σιωπά, έχει αποσυρθεί, κρύβεται, αφήνει τις πληγές να επουλωθούν, το θύμα ν’ ανασυνταχθεί, να ελπίσει. Επιτρέπει στις αισθήσεις να επιστρέψουν, στα σχέδια να ευδοκιμήσουν, στον μηχανισμό της λήθης να ξανακουρδίσει.
Κι έτσι κατασκευάζοντας –ο πόνος- νοερά φράγματα, μαρκάρει την περιοχή του. Κατουρώντας τα περάσματα, οξύνοντας τους τόπους απ’ όπου θα μπορούσε ο φόβος, το θηλυκό του ταίρι, να διαφύγει. Και μ’ άλλα αρσενικά –ο φόβος κάνει εύκολο ζευγάρωμα- να του γαμηθεί και να γεννοβολήσει.

Ο σεισμός

2008-06-09T16:12:00.009+02:00

ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ...

Έδωσε μια ν’αλλάξει στο κορμί της στάση. Με τα μπούτια και τις χερούκλες της απλωτές και το σώμα μισοβυθισμένο στην άμμο, κείτονταν σε μεσημεριάτικο λήθαργο. Το κορμί της, όγκοι πελώριοι, διπλωμένοι σ’ απίθανους, -τόσο άσχημους που θα τους έλεγες πια σχεδόν ωραίους-, σχηματισμούς, είχαν από καιρό καταχτηθεί. Απ’ όπου μπόραγε, το υπνωτισμένο σώμα άφηνε να ελευθερωθούν λογής λογής εκκρίσεις: σάλιο γλιστρούσε από τα χείλη, κάτουρο κυλούσε που και που, - ολόθερμο-, απ’ τα σκέλια κι ο ιδρώτας μπόλικος έτρεγε στις πλαγιές της και μαζεύονταν σε λάκκους, καθώς δε προλάβαινε, παρά τη ζέστη, να εξατμιστεί. Αυτά τα τελευταία κυνηγούσαμε κι εμείς, τρελαμένοι, όπως λέγαμε, απ’ τους καρπούς της φύσης.
Η μετακίνησή της ξήλωσε κάποια απ’ τα χοντρά σκοινιά σα να επρόκειτο για ριζίδια. Τα κρέατα σείστηκαν και πήρανε να διπλωθούν σε νέα στάση. Από τα ζούδια που άσκεφτα είχαν κατακλύσει το κορμί της, ρουφώντας με μανία τους βρωμερούς χυμούς, άλλα χαθήκανε κι άλλα βρέθηκαν στην κορφή.
Όταν ησύχασε και πάλι, αρχίσαμε τις επισκευές. Νέα σκοινιά, έξυπνες λαβές κι ισχυρότατες αγκυρώσεις. Μας πήρε λίγη ώρα να στήσουμε τη μηχανή, στο τέλος όμως η ψευδαίσθηση μιας στέρεας κυριαρχίας πάνω της είχε εκ νέου επιτευχθεί.

Συρραφή ονείρων

2008-06-02T20:18:00.003+02:00

Το χέρι πέρασε από πάνω μας σα χάδι και σάρωσε το οικόπεδο. Τα κτίσματά μας, καβαλημένα στα πιο απροσδόκητα μέρη, ξεθεμελιώθηκαν. Καθάρισε ότι απέμεινε, αναμαλλιασμένα σίδερα, θρυμματισμένα σκυροδέματα, επίμονα κονιάματα, -όλα υπολείμματα απ’ το μεγάλο φαγοπότι-, με το μικρό του νύχι. Ο βράχος άσπρισε σα κόκαλο μόλις ξεγυμνωμένο. Bουτώντας τις χούφτες στη θάλασσα, ξέπλυνε το έδαφος δυο τρεις φορές. Ήταν πια καλύτερα από πριν.

Στο μεταξύ εμείς είχαμε στριμωχτεί σε μιαν άκρη του οικοπέδου. Ειδοποιημένοι γι’ αυτό που επρόκειτο να συμβεί, αναδεύαμε τα σώματα, ψιθυρίζοντας ανήσυχοι όρκους και σχέδια. Είχαμε μεταμορφωθεί, έτσι έμοιαζε το ανθρώπινο δάσος από πιο ψηλά, σ’ ένα ολόθερμο, υπέρυθρο αιδοίο.

Όταν πια η μπόρα πέρασε κι έδωσε γύρω να στεγνώνει, πιάσαμε να απλωνόμαστε. Και συνεχίσαμε οι αθεόφοβοι το έργο μας, σκάβοντας τη μαλακωμένη σάρκα λίγο λίγο με τον πούτσο.

Το υπόστεγο

2008-05-14T21:50:00.004+02:00

Πριν να το καταλάβω τα υπόστεγα είχαν στηθεί. Εξοπλιστεί, κατοικηθεί. Κυρίως ευχαριστιόνταν τα παιδιά. Είχαν στα χέρια τους, σε λίγα μέτρα, όλον τον κόσμο. Καμιά δεκαριά από δαύτα τριγύριζαν στη σκάλα, στα δωμάτια, στις δυο αυλές. Μού’ κανε εντύπωση που οι πάγκοι ήταν χτιστοί, τα τραπέζια βαριά, πανηγυριώτικα. Οι καρέκλες σπάνιζαν. Σού’ λεγε ο χώρος, κάθισε όπου θέλεις, τα πράγματα δε φτιάχτηκαν για να σ’ υπηρετούνε. Οι ανάγκες λύθηκαν όπως όπως, ανάλογα με τις συνθήκες. Φάε στα χέρια, μόνο να’ ναι κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, πιες το νερό στις χούφτες, αρκεί απ’ άλλα μέρη να’ χει τρέξει να σε βρει, τέλος ξαπόστασε στο σόκορο της μάντρας, φτάνει κάτι στα πρόχειρα για προσκεφάλι να βρεθεί…

Ο νέος

2008-05-06T22:25:00.006+02:00

Σφίγγω το ημερολόγιό μου κάτω απ’ την μασχάλη. Το αισθάνομαι να βρέχεται απ’ τον ιδρώτα κι όμως τ’ αφήνω εκεί. Είναι η εσάνς, η ουσία, σκέφτομαι, αυτών που γράφω. Εξ’ άλλου η απώθηση που προκαλούν τα σωματικά υγρά όλο και κάτι στα γραφόμενα προσδίδει. Θα τους τα παραδώσω και θα το σκάσω! Κοτζάμ επιτροπή, πρέπει με κάποιον τρόπο την κρίση της να επηρεάσω.
Όμως η ρουφιάνα ξέρει την ιστορία με τον Βάρναλη. Ενώ εγώ, έφηβος ων, όχι. Κι εκτελεί την λογοκλοπή ανενδοίαστα, χωρίς φόβο να συλληφθεί, μάλιστα μέσω τρίτου: Το παιδί –λεει στην θεία μου ο Πρόεδρος- πρέπει να βρει γυναίκα! Κι έχει δίκιο.

Ο βιαστής

2008-05-04T22:15:00.005+02:00

-Δύσκολο, Άρη, να το ξεστομίσω, όμως πρέπει: Απέτυχα! ‘Ότι έφτιαξα ως τώρα, πλησίασε τ’ ωραίο, όμως έμεινε ατέλειωτο, άσχημο, άπλαστο, κουτσό και στραβωμένο. Τι δε θα’ δινα, ότι έχτισα, να το’ χτιζα μια δεύτερη φορά! Τώρα λέω πως ξέρω!
- Πράγματι απέτυχες! Κυνήγησες τ’ ωραίο για το οποίο δεν ήσουν ικανός. Ενώ έπρεπε, σα παιδί του πατέρα σου, τ’ανάποδό του, το άσχημο να επιδιώκεις. Γι αυτό σ’ είχα ετοιμάσει. Για τ’ άσχημο που όμως είναι και θαρραλέο. Τ’ άσχημο δωμάτιο, που σε ξεβολεύει και σε σπρώχνει έξω, το στραβό παράθυρο που σ’ εμποδίζει μια ζωή να στέκεις πίσω του στην άνεση, το κουτσούρεμα της θέας που σε λύνει απ’ τ’ άγγιγμα της Μέδουσας. Ο κόσμος, όπως στον δίδαξα, -βάλτο καλά στο νου σου- είν’ άσχημος. Άσχημος και γενναίος!

Child holding a dove

2008-04-10T15:07:00.008+02:00

Προσγειώθηκε στην αντένα του VHF στις δύο τη νύχτα. Καθόμουν γλαρωμένος μπροστά στο radar κι έπαιζα με το κουμπί του range. Τέσσερα μίλια, οχτώ, δεκάξι. Και πότε πότε πήδαγα στο δύο, στο ένα ή και, –σπάνια-, στο μισό. Νέκρα τριγύρω. Ο άνεμος ελαφρύς, δευτερόπριμος και το μπότζι μ’είχε κάνει κουδούνι. Είχε υγρασία κι έβηχα ασταμάτητα, σα φθισικός. Με φώναξ’ ο μικρός πού’ κανε βάρδια στην έξω τιμονιέρα, να τρέξω, λεει, γιατ’ είχαμ’ επισκέπτη. Κάτι του πέταξα στα μούτρα, όμως επέμενε και σηκώθηκα βαριεστημένος.
Είχε δίκιο! Ένα περίεργο κακοσούσουμο πλάσμα, μαύρο-καφέ, πουλί στα σίγουρα, -εξ’άλλου πως αλλιώς θα στεκόταν εκεί, σ’απόσταση εκατό μιλίων απ’ οποιαδήποτε ακτή;-, χωρίς κεφάλι, χωρίς πόδια, μόνο σώμα και φτερούγες, που τις άνοιγε που και που, αγωνιώντας να ισορροπήσει για να ξεκουραστεί. Δεν ήθελα να το ερευνήσω. Ήμουν κι εγώ, όπως όλοι, εξαντλημένος. Στις τρεις η βάρδια τέλειωσε και χωρίς ιδιαίτερη ταραχή ή περισσευούμενο κουράγιο έφυγα για την κουκέτα.
Στις εξ είχε πάρει να φωτίζει. Ως τις δέκα όλα ήταν ξεκάθαρα. Ο ήλιος είχε σηκωθεί, ο ύπνος, ο καφές, τά’χαν φέρει όλα πίσω στις αληθινές τους διαστάσεις. Το περίεργο ον ήταν, άκου φίλε μου, ένα λευκό, λευκό-καφέ, λιωμένο από την κούραση, ταξιδιωτικό περιστέρι, που τράβαγε μαζί μας κατά την Ανατολή. Ο αέρας, περνώντας η ώρα , φρέσκαρε, το μπότζι δεν το άφηνε πια πουθενά να σταθεί κι αυτό, όπως ήταν έτσι τρεμάμενο απ’ την υγρασία και τον φόβο, πτώμα απ’ τη κούραση, έδωσε μια κι απέδρασε, με το σημείωμα δεμένο στο δεξί ποδάρι, κατά την γραμμή της πλώρης.

Ό λαθρεπιβιώσας

2008-04-06T19:42:00.007+02:00

Γλίστρησα στο σκάφος "Αρκαδία" λαθραία. Το δικό μου σκάφος. Έβγαλα τα παπούτσια μου στον ντόκο, ώστε να μην μπάσω ούτε ένα χαλικάκι στα ξύλα του. Χάιδεψα τα όργανα, την έξω τιμονιέρα, τρύπωσα στο υπόστεγο του κόκπιτ να προφυλαχτώ απ’ τη βροχή που δεν έλεγε να κόψει. Ξύλα, σίδερα και σκοινιά στέκονταν τριγύρω ταχτικά και μουσκεμένα. Μισόστεγνος, μετά από λίγο, ξεκλείδωσα και μπήκα. Στράφηκα προς τον πίνακα, στα τυφλά έστριψα το on στον γενικό και σήκωσα το κόκκινο φως της νύχτας.
Υγρασία και ησυχία. Στο σαλόνι όλα όπως τα είχα αφήσει: τα μαξιλάρια, τα γάντια, το ανοιχτήρι για τις τάπες, το κύπελλο του καφέ, τα μικροπράγματα. Προχώρησα στις καμπίνες, χάζεψα με το σχέδιό τους, ανοιγόκλεισα τις ντουλάπες: νιτσεράδες, γουίντσκουπ, πυροσβεστήρας. Η τουαλέτα λάμπει! Μάζεψα τα νερά κι απόμεινε στεγνή ως τον πάτο.
Βγήκα προς την κουζίνα. Άναψα τις εστίες και φώτισε ακόμη πιο καλά τριγύρω. Όλα αποθηκευμένα, στερεωμένα στις θέσεις τους. Έτοιμα για μακρύ ταξίδι. Η αντανάκλασή τους μου χτύπησε τα μούτρα. Ανησύχησα.
Ώρα να φεύγω! Μη με συλλάβει εντός του ο ιδιοκτήτης. Είναι σκληρή η ποινή για όποιον λαθρεπιβάτη δεν κατέχει την ναυτική τέχνη. Αύριο πρωί, κάθε πρωί, το σκάφος πλημμυρίζει τον άλλο μου εαυτό. Και μ’εκείνον καπετάνιο, σαλπάρει για ημερήσιο –το πιο μακρινό που μπόρεσα ποτέ- ταξίδι.

Η φυλή των Παντανέων.

2008-04-04T19:24:00.005+02:00

-Μένω εκεί όλη μέρα, κάθε μέρα καθιστός σ’ένα παγκάκι δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Πότε τρωω, δεν ξέρω. Κι ούτε βέβαια πεινώ. Δίπλα μου στο καρότσι μου έχω τα πάντα. Είναι άθλιο, το καταλαβαίνω, μα πως αλλιώς θά’μοιαζα με τους άλλους. Είν’ εδώ το πέρασμα των παιδιών για το σχολείο. Κανονικά είν’ ανάμεσα στον τοίχο της εκκλησίας και στο κάθισμά μου, κανά δυο μέτρα άνοιγμα. Τά’χω καταφέρει, με τέτοια φάτσα αξούριστη κι αμάλλιαγη, κι όλα περνούν, ανήσυχα, απ’ το χώμα, πίσω απ’ το παγκάκι. Δεν αντέχουν, (ωραίοι νέοι!), να τα κοιτώ. Μ’έχουν γι’αργόσχολο. Δεν ξέρουν πως είμ’εκει για την δουλειά μου. Πως μ’έχει εξουσιοδοτήσει ο Άγιος να τ’ αρπάζω απ’ το χέρι και να τα οδηγώ απέναντι, στην χώρα του φόβου. Μόνο ένα…
-Κάθε μέρα μαζεύω δύναμη και διασχίζω το πέρασμα μπροστά του. Η τσάντα μου έχει ροδάκια, σαν και τη δική του. Πότε να πήγαινε τελευταία φορά σχολείο; Ο δρόμος ο κανονικός είναι πια πίσω του. Κάθετ’εκεί και μας παρατηρεί. Τρέμω, γι’αυτό περνώ μπροστά του. Για να τον τυφλώσω. Λεω και καλημέρα! Έτσι αποφεύγω, κάθε πρωί, το πίσω από την πλάτη μάτι του.

Ο μεγάλος ψαράς

2008-04-01T19:27:00.005+02:00

Για ένα τέταρτο σερνόσουν πίσω μου, διαβολεμένο τέρας. Συνελήφθης απρόσμενα, έτσι γίνοντ’αυτά, ανεβαίνοντας κόντρα στο κύμα, ένα Πάσχα,κάτω από την Μήλο. Κρκρκρ έκανε το γρανάζι κι άρχισε να λευτερώνεται η πετονιά. Από μακριά κατάλαβα με τι είχα να κάνω, σκοτεινό, γυαλιστερό, άσχημο πλάσμα! Κόντραρες το κύμα που κατέβαινε και κόρφιαζες παλεύοντας για την ζωή σου. Σπάνια θα σε συναντούσαν, λεει, στο Αιγαίο. Σαλάχι τρομερό, ταξίδευες την Μεσόγειο απ' άκρη σ' άκρη, άπιαστο, ηλεκτροφόρο, πειρατής των αφρών. Πως θα σ’ανέβαζα στο σκάφος; Πως θα τολμούσα, με σένα το άγνωστο, το ασύλληπτο, το διαβολόψαρο; Ποιόν έπρεπε στην θέση μου να βάλω;
Εγώ, το πήρα απόφαση! Εγώ έπρεπε! Ο καπετάνιος! Κι έτσι σε ψάρεψα, όχι μια, όχι δυο, μα πάμπολλες φορές στα ταξίδια μου, μαύρη, τσαλακωμένη, φουσκωμένη με νερό, πανάθλια, μυθική, των σκουπιδιών σακούλα!

Νεκροφιλία (strange flowers)

2008-03-30T14:10:00.014+02:00

Βιέννη 21 Νοε 2007

Αγαπημένη μου,
Από το καλοκαίρι που χωριστήκαμε, καίγομαι. Πυρακτωμένος, ότι ακουμπήσω λιώνει και ζωντανεύει. Σου στέλνω ένα εντελβάϊς, δείγμα της αγάπης μου. Να το φυλάξεις. Είναι το πιο σπάνιο αγριολούλουδο της πατρίδας μου. Φυτρώνει στα ύψη, σε σχισμές βράχων, μες το χιόνι. Ζει ελάχιστα. Εύθραυστο όπως εσύ. Ελπίζω νά’φτασε στα χέρια σου, ακέραιο, στο κουτί του.
Δικός σου Φ.

Αθήνα 13 Ιαν 2008

Αγάπη μου,
σ’ευχαριστώ. Το λουλουδάκι ήταν πανέμορφο. Με τον μίσχο του βυθισμένο στο δοχείο με το γαλαζωπό υγρό, πάλλευκο αυτό, έζησε τουλάχιστο δεκαπέντε μέρες. Κάθε φορά το κοίταζα κι έπαιρνα δύναμη ν’αντέξω την απόσταση που μας χωρίζει. Τό’χω ακόμη, έστω κι έτσι, στην διάφανη, πλαστική του θήκη. Θα το φυλάξω ως την συνάντησή μας!
Αιώνια δική σου Χ.

Το τόπι

2008-03-29T17:54:00.004+02:00

-Καλέ, που πήγε αυτός;
-Πάει χάθηκε!
-Χάθηκε ή σάλταρε.
-Ε, θα σάλταρε!
-Ή θα στέρεψε.
-Ή και τα δυο. Τό’χε παρακάνει!
-Ίσως θά’πρεπε να του το πούμε.
-Πάντως πάει, χάθηκε.
-Καλύτερα ο γρουσούζης! Ο πεισιθάνατος!
-Να του πούμε τι;
-Ποιος τον ξέρει!
-Καλύτερα! Έπαιρνα τα χάπια μου πριν μπω.
-Κι εγώ. Λέω θα στέρεψε.
-Να του πούμε για τ’αλεξίπτωτο.
-Ή θα σάλταρε. Εγώ λεω σάλταρε.
-Φτάνουμε;
-Τι να το κάνει απ’ τό’να μέτρο τ'αλεξίπτωτο; Δως του καλύτερα το τόπι!
-Τι’ναι αυτό’κει κάτω;
-Κάτι χορεύει.
-Στριφογυρνάει.
-Και μεγαλώνει. Φτάνουμε.
-Είναι οι δυο άξονες, το x και το y. Μας λείπει ο τρίτος.
-Ποιοι άξονες; Οι πλάκες του πεζοδρομίου είναι.
-Έστω! Πάλι λείπει ο z.

http://datascape.blogspot.com/2007/01/blog-post_18.html

2008-03-26T09:30:00.005+02:00

-Άρη για δες, οι άνθρωποι έχουν κουκούσι μαλακό. Φυτρώνουν τα κρέατά τους ανάμεσα στα κόκαλα κι ίσα ίσα που στέκονται στην όρθια στάση. Όμως περπατούν, λογίζονται, μέχρις εκεί μπορούν, η πτώση τους τσακίζει.
-Βασίλη κι εγώ χέστηκα. Για δες με, “Εγώ”, σκληρή που έχει γίνει η φορεσιά μου. Πηδώ απ’ τον έκτο και τίποτε δεν παθαίνω. Πέφτω, και για λίγο είναι σα να πετώ. Όσο θρηνείς για μένα και το άθλιο πέταγμά μου, θρηνώ, γελώ, θρηνώ κι εγώ με το δικό σου χοροπηδητό.
-Άρη συζήτηση δεν γίνετ’όσο στέκεις σ’αυτό το διαβολεμένο ρείθρο. Άσε τα λόγια, πήδα και τα λέμε στον ακάλυπτο…

25η Μαρτίου 1821

2008-03-25T11:01:00.009+02:00

Βρίσκομαι στις κάτω πλαγιές του εσωτερικού ενός χώρου με κοίλα τοιχώματα, πες ενός τεράστιου μιτοχονδρίου. Φοράω τα καλά μου κι όμως, καθώς περπατώ, βουτώ τα πόδια μου, ως κάτω απ’ τα γόνατα, σ’ένα στρώμα που μοιάζει λίγο με φυκιάδα, με την επιφάνεια ενός κουνουπιδιού. Η ατμόσφαιρα είναι θερμή, θερμότατη κι αποπνιχτική.
Μακριά μου, σ’ένα απ’ τα πιο ψηλά πλατώματα του περίεργου μέρους, βρίσκεται η Δέσποινα. Σέρνω τα πόδια μου προς τα 'κει. Η εικόνα της καθαρίζει, αλλά η απόσταση δε μεταβάλλεται διόλου. Αυτή, νέα, ατίθαση, γιαπωνέζικη κούκλα, ελευθερώνει λάδι και τ' αφήνει να κυλάει απ’ τα λυτά της, μαύρα, βαμμένα ολόμαυρα, μαλλιά.

Σοφιστείες

2008-03-23T17:36:00.004+02:00

Τον τύπο που έψαχνα, Κορίσκος τ’όνομά του, μου τον παρέδωσαν τσουβαλιασμένο, έτοιμο για εκτέλεση. Κι έστεκε μπρος μου, μέσα στο σακί του, ανίκανος το βλέφαρό του καν να κουνήσει. Έφαγε, μου είπαν, το ξύλο της αρκούδας. Τον καθάρισα, πυροβολώντας τον τρις εξ επαφής. Ήθελα νά’χω μόνος μου την ευχαρίστηση.
Ξεσκεπάζοντάς τον, είδα πως δεν ήταν αυτός. Δεν λεω ότι χάρηκα, αλλά δεν κρέμασα και πλερέζες. Μόνο όταν κατέφτασε ο αποστολέας του πακέτου, που, πριν του πω οτιδήποτε, μου δήλωσε ότι αυτός τον είχε σκοτώσει στο ξύλο, δυσαρεστήθηκα. Έπρεπε να γνωρίζει ότι αυτήν την ικανοποίηση την ήθελα προσωπικά. Τον άφησα να φύγει κι έτσι γλίτωσε, γιατί σε λίγο κατέφτασε τρίτος και μου εμπιστεύτηκε ότι τα περί ξύλου ήταν παραμύθι κι ότι σ’αυτήν την κατάσταση ο αποστολέας τον είχε, μόνο, βρει. Ήξερα την έχθρα τους κι αποφάσισα κανέναν τους να μην εμπιστευτώ.
Στην ανάκριση, μετά την σύλληψή μας, όλοι υποστηρίξαμε τ’αντίθετα. Δεν καταδικάστηκε κανείς, γιατί η δολοφονία του εξυπηρετούσε τους πάντες.

Η κοιλιά του αρχιτέκτονα

2008-03-23T10:07:00.003+02:00

-Άρη, εκείνο που πρόλαβα να μάθω από σένα, εκείνες τις τρεις μέρες πού’μεινα στο xenia της Μυκόνου κι αργότερα απ’ τα γραπτά σου κι απ’ το περιδιάβασμα στα παλάτια σου, είναι να βλέπω ανάμεσα σε τοίχους. Ν’αγνοώ σχήματα, υλικά και χρώματα και να διακρίνω τον χορό των ηρώων, καθώς παίζουν το έργο του ποιητή τους, των ανθρώπων που θά’πρεπε να ζουν όπως δεν τό’χουν ακόμη ανακαλύψει. Αγάπησα τους τέτοιους ανθρώπους και τώρα είναι αργά για να ξεφύγω.
-Βασίλη τίποτε δεν αισθάνθηκες. Όταν κυκλοφορούσες, πες σαν το αίμα, στα κτίρια μου, θά’πρεπε να καταλαβαίνεις πως βρίσκεσαι μέσα σε κομμάτια απ’ το ίδιο μου το σώμα. Την καρδιά, το συκώτι και κυρίως το στομάχι μου… Να δες, ας πάρω τ’ αποδυτήρια της Επιδαύρου. Που θαρρείς πως κατοικεί, μια και τ’ ανέφερες, ο χορός του έργου; Κατεβαίνοντας απ’ το θέατρο οι βάκχες, τα τρελοκόριτσα μπουκάρουν στα κελιά κι αρχίζουν οι μαινάδες να επιστρέφουν στον αληθινό χρόνο. Πετούν τα ρούχα τους στις καρέκλες, γυμνούλες τριγυρνούν στα έντερά μου κι εγώ γουργουρίζω απ’ ευχαρίστηση. Όταν, αργότερα, ακολουθεί το ποτάμι των θεατών, να πλημμυρίζει την αυλή και τα υπόστεγα, αισθάνομαι την πείνα μου να κορώνει. Κι όταν όλα τελειώνουν, μένω μόνος, με το στομάχι άδειο, δικασμένος σε μια καταδίκη αιώνια, σαν αυτή του καρχαρία, που κι αυτός, όπως κι εγώ, (ούτε αυτό δε κατάλαβες;), ακόμη και την στιγμή που καταπίνει την τροφή του, ξέρει πως ποτέ δε θα χορτάσει. Κι αυτό τον ξετρελαίνει.

Ο πό(ΝΟ)λεμος

2008-03-22T17:47:00.004+02:00

Είναι στημένοι στην σειρά κι όπως περνώ μπροστά τους , κάποιους τους προδίδω. Κάτι παίζουν με τα χέρια τους κι αδιαφορούν. Αυτοί φορούν κουκούλες, όχι εγώ. Εγώ μόνο δείχνω, κι ο δήμιος, πίσω μου, τις αφαιρεί. Ένας ένας μου αποκαλύπτει το πρόσωπό του. Άγνωστοι, όλοι με μουστάκι. Κάποια στιγμή θά’ρθει κι σειρά μου, σκέφτομαι. Στέκομαι μπροστά σ’έναν που μου μοιάζει. Κάνω νόημα, ο δήμιος τον ξεσκεπάζει και πράγματι φορά, σα μάσκα, το πρόσωπό μου. Τραβώ με βία τη μάσκα κι είμαι πάλι εγώ.

Άγνωστη άσκηση, εντός της ύλης

2008-03-20T14:51:00.004+02:00

Μόλις με βγάζουν από μιαν εγχείρηση καρδιάς. Την έχω παρακολουθήσει βήμα προς βήμα. Κυρίως θυμάμαι τον γιατρό, να την κρατά στα δυο του χέρια κι αυτή να του γλιστρά. Οι νοσοκόμες, ακόμη και τώρα, είναι δυο κούκλες. Σκύβουν επάνω μου κι εγώ χάνομαι στο βε του στήθους.
Έξω με περιμένει ο φίλος μου. Σκύβει και του λεω: Δεν αρκεί, (ξέρει πως του μιλώ για κάποιο δάνειο), νά’ναι καλά ο χρεώστης, πρέπει κι ο πιστωτής!

Ερωτήσεις:
1. Αναγνωρίστε τα πρόσωπα.
2. Ποιος χρωστάει και τι;
3. Τι γλιστράει αλλά δεν πέφτει;
4. Γιατί ο φίλος σκύβει;
5. Τι σημαίνουν τα λόγια μου;

Ν’απαντηθούν τρείς στις πέντε ερωτήσεις.
Κάθε απάντηση εξ(6) μονάδες.

Θου Κύριε

2008-03-20T10:34:00.003+02:00

Ανοίγω τηλεόραση. Το γυρίζω στο εικοσιτρία. Η κοπέλα είν’εκεί. Ακόμη χορεύει. Βάζω το χέρι μου κάτω απ’ τα σκεπάσματα και την παίρνω αγκαλιά. Είναι πολύ νεώτερή μου, το ξέρω, γι’αυτό κι εγώ θα την αγγίζω, προσέχοντας μήπως θρυμματιστεί.
Έξω τα σκουπίδια είν’αμάζευτα. Ο χρόνος έχει σταματήσει. Όλοι κοιμούνται. Δεν πέρασε καν ο ύπνος να μαζέψει τις χθεσινές επιθυμίες.

Ξαπλώνω στο τραπέζι μόνος μου. Γύρω τριγύρω στο δωμάτιο αριθμημένα κουτιά μ’εργαλεία. Τα φτάνω, δεν ξέρω πως, και τα ξέρω όλα. Λύνω την εξάρτηση κι από μέσα μ’έχουν ετοιμάσει γυμνό. Φως μόνο απ’ το ψηλό παράθυρο. Χαράζω την τομή και κατευθείαν βουτώ τις χούφτες μου. Γλιστρούν ανάμεσα σ’άγνωστά μου όργανα. Τ’ανασηκώνω και τα ζυγίζω με τα χέρια μου. Δεν φτάνουν καν για την δουλειά που θέλω. Όπως όπως τα ταχτοποιώ στην θέση τους, σηκώνομαι κι αδιάφορος, με τα υγρά να κολλούν ανάμεσα στα δάχτυλά μου, αποδρώ.

Παρήχη-σει-ρήνες

2008-03-19T16:26:00.009+02:00

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ,

ότι κι αν κάνω, μέσα μου ηχούν

ηλίθιες κόρνες.

Αλλού βοούν, άλλον κεντρίζουν, άλλον αφορούν

κι όμως τα τύμπανά μου διατρυπούν

ξεφτιλισμένες κόρνες.

Έπαψαν νά'ναι ξένες, έγιναν δικές

τις κουβαλάω και πια δεν τους ξεφεύγω,

απο τ'αρχίδια με κρατούν

οι άτιμες οι κόρνες.

Πως είπατε; άλλ 'είχατε συζήτηση; για πόρνες;

Μα ότι ως τώρα είπα κι' εγώ,

(για δες εύκολο), ισχύει για όλα,

σκέψεις πόρνες, κόρνες.

Εαρινή ισημερία

2008-03-19T12:12:00.003+02:00

Ήσυχα φίλοι μου. Μη σας νοιάζει κι είν’ η άνοιξη. Κάθε χρόνο αυτή. Είναι ο τρόπος της για να μας λυθούν τα μέλη. Είναι το κόλπο της να εισδύει. Βάζει τα σκουπίδια να νικούν και τα σκατά για να μας περιλούζουν. Δεν θέλει η ίδια να πολεμά, ούτε να ξοδεύει απ’ το δικό της γάλα. Η κοπέλα είναι γκαστρωμένη, ανοίξτε της χώρο, σήμερα, κάθε χρόνο τέτοια μέρα γεννάει. Τι; Εύκολο να το βρείτε και βαρύ. Μες στα σκατά και τα σκουπίδια, σήμερα , γεννιέτ’αυτό τ’απίθανο, ελληνικό καλοκαίρι.

Η παράγκα του Καραγκιόζη.

2008-03-18T00:34:00.003+02:00

Έχω το τέλειο ύψος: έξι πόδια. Το τέλειο βάρος: ογδονταπέντε κιλά. Το κήτος μου δεν είναι το πιο καινούργιο, όμως στην πλεύση τούτη πιο πολύ μετράει το πανί. Έχω περάσει τα ποδάρια κατω απ’ την ταινία κι είμ’απ’έξω κρεμασμένος. Τι κοιλιακοί! Όμως τώρα σοβαρά, το σκάφος μου ορτσάρει και πάω όσο πιο κλειστα μπορώ προς τον καιρό. Είμαι δεξίνεμος, ευτυχής, συντονισμένος με τον άνεμο και το κύμα. Πετάω προς τον τερματισμό.
Δίπλα μου, απ’ την υπήνεμη μεριά μου, με το σώμα του μέσα και την γλώσσα έξω, κοροϊδεύοντας όλα μου τα ταλέντα, με προσπερνάει, μου κλέβει ο μάγκας του ένα κι εβδομηνταπέντε τον αέρα και μ’αφήνει στο κενό.

Παραμιλητό

2008-03-16T23:04:00.003+02:00

Οι λαμαρίνες μου έχουν πάχος μερικές δεκάδες χιλιοστά, οι βίδες μου μήκος μερικές δεκάδες πόντους. Τα μέρη μου, οι προπέλες, το τιμόνι, οι μηχανές, οι γερανοί, θα σας φαίνονταν σε μέγεθος τερατώδεις. Επιπλέω με τον όγκο μου, την πιο κούφια ιδιότητα που μπορεί κανείς να μ’αποδώσει. Και γράφω μίλια, κουβαλώντας στ’αμπάρια μου πράγματα και ψυχές, επιθυμίες και κατορθώματα του κόσμου σας, που για τέτοιες δουλειές μ’ έχει σκαρώσει.. Κι αυτό το τελευταίο είναι που με κάνει το πιο ελαφρύ το πιο όμορφο και το πιο δυνατό σκαρί που πλέει εντός του.
Όμως ξέρω, έμαθα, πως αρκεί μια μικρή μικρότατη βελόνα, για να διαρρήξει του κήτους μου την λογική και, περιδινίζοντάς με, σ’ άπατο πάτο να με ρίξει.

Ναύπλιο, 9 Αυγούστου 2000

2008-03-15T18:28:00.002+02:00

Όλα τ’αντάλλαξα για μια μόνο μέρα πτήσης. Όλα: να σέρνομαι, αν κι εξοπλισμένος με πολλά ποδάρια. Να ρουφάω και ν’αναπνέω ρετσίνι κι έτσι να καιω πνευμόνια και στομάχια. Να τεμαχίζομαι και να ξαναγεννιέμαι. Νά’μαι η περιφρόνηση κι ο τρόμος των παιδιών.
Και να, τώρα πετάω. Είναι μεσημέρι, δείτε τα σχήματα, δείτε τα χρώματα. Ο ήλιος στην κορφή του, είναι που με θρέφει κι ύστερα με καιει.

και μας γνέφει που και που το μάτι

2008-03-14T17:54:00.007+02:00

Με τον αέρα στα κόντρα, απομείναμε μόνοι μας, δέκα και κάτι μίλια απ’ το φανάρι. Γύρω τριγύρω το σκοτάδι πήχτρα. Στο βούτηγμα της πλώρης τα γλωσσίδια του κύματος δίνουν να σκαρφαλώνουν στο κατάστρωμα. Αφροί, νερά κι αίμα, κυλούν απ’ την μπάντα του καιρού. Στα δεξιά μας, ο κόσμος βούτηξε στη θάλασσα και μουχλιάζει. Σβήνω τον πράσινο-κόκκινο φανό κι αφήνω τον πρυμνιό. Λάθος, το ξέρω, μα διακρίνω έτσι πιο άνετα, στη νύχτα, τη γραμμή μου.
Όλα εύκολα. Το σκάφος, παρά την κατάστασή του, γέρνει το κήτος του και πετάει. Ο κόσμος κάτω, στις κουκέτες του κοιμάται. Σιγανοτραγουδώ και με τη ρόδα μου τους νανουρίζω. Στην πλώρη, ο μαύρος, ο κατίμαυρος καλόγερος, δε βρίσκω με ποια τεχνική, ανάβει ένα ένα τα σπίρτα μου, τα καιει, στον άνεμο τα ελευθερώνει και τούτος τα ρουφάει.

Ο Κωστέφας

2008-03-13T17:59:00.004+02:00

...
-Έφτυνε λοιπόν τις στάχτες. Τις μάζευε με τα δυο τρία δάχτυλα και τά’κανε μπουκιά. Απίθωνε το παιδί ανάσκελο στο γόνατό του κι έλεγε της μάνας του να κρατήσει γερά. Αυτή τ’άντεχε. Γιατί της το σφύριζε αυτό της το χρέος, στ’αυτί, κάθε βράδυ ο τρανός της. Με βία έχωνε την δαχτυλάρα του, πασαλειμένη μ' αυτή τη φτυσιά, αγριεμένη απ’ το ξινάρι, στο λαιμό κι έλιωνε την αμυγδαλή του. Αυτό βογκούσε, ούρλιαζε, χτυπιόταν, μα στο τέλος, αμυγδαλές, αίματα, πύον, έδινε μια και τα κατάπινε. Έτσι γινόνταν, με το σάλιο, οι εγχειρήσεις την εποχή του παππού μου, του μαστρο-Βασίλη.

Τα λογο-κρυμμένα

2008-03-13T15:22:00.002+02:00

Κι αν σε λένε Γαργαντούα
κύκλωπα ή Μπούα Μπούα
άσε μόρτη μου τα ζάρια
για δεν έφερες εξάρια

"Άνω των διακόσια"

2008-03-12T23:08:00.010+02:00

Ο ήλιος μου χτύπησε το πρόσωπο κι ο θίασος έγινε καπνός. Δυο τρεις συντρόφους μου τους κράτησα λίγο ανάμεσα στα δόντια. Απέδρασαν και ξύπνησα.
Η κουκέτα ήταν ακίνητη σα δωμάτιο ξενοδοχείου. Μπουνάτσα, σκέφτηκα κι άρχισα να θυμάμαι: τη θύελλα που μας κυρίευσε απ’ τα δυτικά, την προσπάθεια να της ξεφύγω, το ύψος του κύματος, το σκοτάδι, τις ριπές του αέρα ,την ένταση του, τις ζημιές, την πείνα, την εξάντληση, την νύστα. Τρεις μέρες μας κοπάναγε. Εμένα και το σκάφος. Κρυμμένος στο σαλόνι, δήθεν να κρατάω το μέσα τιμόνι, αγωνιζόμουν, με το μάτι καρφωμένο στο ραντάρ, να κρατηθώ ξύπνιος. Πέρναγα απ’ τα τέσσερα στα οχτώ κι απ’ τα οχτώ στα δεκάξι μίλια αναζητώντας μια στεριά.
Η στεριά ήρθε με την ξαστεριά. Λυπάμαι για το λογοπαίγνιο, μα αυτό συνέβη. Καθάρισε τη τρίτη νύχτα, το κύμα βουβάθηκε και στο τέλος πήγε από κει που ήρθε. Ο φωτεινός κόλπος στο ραντάρ ήταν πιο σφιχτός κι απ’ την πιο σκοτεινή μου επιθυμία. Έκλεισα το όργανο κι άνοιξα το βυθόμετρο. Δεκαπέντε. Σαν τρελός έτρεξα στον εργάτη. Χαζεύοντας το κατσαρό ανάγλυφο της χλωρίδας από μακριά, φούνταρα όλη τη καδένα κι έφυγα για το στρώμα μου όπως ήμουν.
(Η συνέχεια με λίγα λόγια: ο ήρωας της ιστορίας κάνει έτσι κατά το φινιστρίνι και η θάλασσα στον κόντρα ήλιο τον τυφλώνει. Γεμάτος σχέδια, για παραλίες, κυνήγια και τρεχάλες, γεμάτος ανησυχία για αγρίμια, ξέρες και ιθαγενείς, τώρα πετάγεται, κομμένος απ’ την πείνα, στην κουζίνα. Το βυθόμετρο, διαγωνίως, χτυπάει “άνω των διακόσια”. Ανεβαίνει τα σκαλιά και κοιτάζει τριγύρω. Η αναμενόμενη έκπληξη. Τίποτε δεν υπάρχει. Μόνο η θάλασσα, που με την λαδιά, παίρνει να καμπυλώνει προς όλες τις κατευθύνσεις. Κατεβαίνει να γεμίσει επιτέλους το στομάχι. Όλα ήταν στ' όνειρο, λέει με θλίψη.)
Καφέ μόνο στα νυχτέρια. Μα τώρα τον δικαιούμαι. Τα ξύλα είναι ακόμη υγρά. Η νιτσεράδα μου σκλήρυνε απ’ τ’αλάτι. Όταν σηκωθεί ο ήλιος θα τα πετάξω όλα να λιαστώ. Για ταξίδεμα ούτε λόγος. Είναι κι οι ζημιές. Εδώ θέλει σύστημα και λογική. Γράψιμο στο χαρτί και μάζεμα, μία μία. Όσο μπορώ νά’μαι έτοιμος γιατί δεν χωρούν αστεία.
(Προχωράει προς την πλώρη, ελέγχει ξάρτια και ρέλια. Φτάνει πάνω απ’ τον εργάτη. Βλέπει την καδένα, σα φίδι σκοτωμένο να κρέμεται φουνταρισμένη έξω απ’ το κοράκι, ως το σημάδι των εβδομήντα μέτρων. Κατεβαίνει σα δαιμονισμένος στα όργανα. Η ένδειξη εξακολουθεί ν’αναβοσβήνει, κάπως διορθωμένη.Τώρα διαβάζει πιο σωστά το βάθος: “Άνω των διακοσίων μέτρων”.)

Τέλος

2008-03-11T16:43:00.001+02:00

Οι κάβοι λύθηκαν κι άχρηστοι πεταχτήκαν στο τσιμέντο. Το καράβι φεύγει για μακρύ ταξίδι. Η τρύπα που κουβαλά είναι θεόρατη κι οι φίλοι μου ήδη βγάζουνε νερά με τους κουβάδες. Όσο γλίτωσα, γλίτωσα. Έφυγα, τώρα πρέπει κι εγώ να τους βοηθήσω.

Μεγιέ Μελέ (τίτλος εξω-μουσικός)

2008-03-10T22:11:00.004+02:00

-Το φως κι η πόρτα είν’ ανοιχτή. Πήγαινε!
Καταλάβαινε τι τού’λεγε αυτός ο αρσενικός, κι αυτό δεν ήταν το μόνο θαύμα. Διέσχισε το υπόστεγο και στάθηκε μπροστά στα δυο σκαλοπάτια. Ήξερε πως. Ακούμπησε τα χέρια του στο πιο ψηλό και τα σκαρφάλωσε με τέχνη. Έσπρωξε την πόρτα και μπήκε.
Τον ήξερε τον χώρο, μα τα μόνα πού’φτανε ήταν το καλάθι κι η λεκάνη. Κοίταξε γύρω του, έβγαλε τον σκούφο, χούφτωσε τα τοιχώματά της με τα δύο του χέρια, έσκυψε το κεφάλι, συγκεντρώθηκε κι αφέθηκε ν’ανακουφιστεί. Καθώς τα ούρα διέγραφαν το τόξο τους, διερωτήθηκε για τα πάντα. Για το χρώμα τους, για το σχήμα του πίδακα, για τις μορφές που σχημάτιζαν οι φυσαλίδες πριν συγκεντρωθουν σ'ένα σημείο. Όταν λίγο ξαλάφρωσε, διέκοψε. Ξανασκούφωσε στα σβέλτα το κεφάλι του, κατέβασε την φόρμα και με μια ανεπαίσθητα κοριτσίστικη κίνηση, σκαρφάλωσε τους γλουτούς του στην λευκή πορσελάνη. Γι'ακόμη μια φορά χαλάρωσε και συνέχισε με βία την ανάγκη του, υπηρετώντας την άλλη του φύση. Μην έχοντας τι να παρατηρεί, έπιασε να χαζεύει στην σκακιέρα του απέναντι τοίχου. Τελειώνοντας γλίστρησε στην γη, βρακώθηκε, άφησε πίσω του πόρτα και φως ανοιχτό και βγήκε.
Αργότερα θυμόταν πως αυτή ήταν η εποχή που όλα του φαίνονταν εύκολα κι απλά.

Sokrati esy superstar

2008-03-09T20:45:00.002+02:00

Ο κίνδυνος ήλθε από το τίποτε κι από το πουθενά. Τα δυο ξύλινα ποδάρια στάθηκαν στον λαιμό μου, με διχάλωσαν, κι όλα πια είχαν πετάξει. Για το τυπικό έκανα δυο όλες κι όλες κινήσεις. Ύστερα παραδόθηκα.
Όλη μου την ζωή ήμουν υποχρεωμένος να βρίσκω έτσι την τροφή μου. Με το δόντι. Διάλεγα το θύμα μου ανόρεχτα, προσπαθώντας να μην ταυτιστώ. Έντεχνα ειδοποιούσα τα υπόλοιπα, που μου το πρόσφεραν, μη τολμώντας καν να το προειδοποιήσουν. Τό’βρισκα σε στιγμές πού’ χε στραφεί προς τον μέσα του εαυτό, που το μάτι του είχε μεγαλώσει τόσο ώστε να με προσπερνάει. Σύντομα τα λεω, μα πως αλλιώς, δίχως να το αγγίζω, με το δόντι το ακινητοποιούσα, για δυο λεπτά τ’ άφηνα να ζήσει την νέα του ζωή, πλημμυρισμένο ανάκατα ήχους, υφές, εικόνες, οσμές, γεύσεις. Κι ύστερα έδινα μια και το κατάπινα.
Για την συνέχεια ήξερα. Με πίεσε στα σαγόνια, το στόμα μου άνοιξε μόνο του. Με το δάχτυλο έδωσε μια και μου το ξεχαρβάλωσε απ’ την ρίζα. Κατάπια τα δάκρυα με βουλιμία. Επιτέλους θα δοκίμαζα. Με άνεση τότε και προσεχτικά μ’ έριξε στο σακούλι. Εκεί, ασυνήθιστος στα σκοτάδια, το πρώτο που ένοιωσα ήταν ξένα κορμιά ν’ αναδεύουν και να μπλέκουνε με το δικό μου.

Ταξίδι στο κέντρο της Γης

2008-03-08T20:39:00.000+02:00

Στάθηκα εκεί με το κεφάλι έξω κι ο υπόλοιπος μέσα. Τα χείλη της με πίεζαν γλυκά στον λαιμό και στους ώμους. Το τέρας γύρω μου άσθμαινε κι ιδροκοπούσε. Με τα μάτια ορθάνοιχτα, ότι γίνονταν το κατέγραφα με μιαν επιτηδευμένη αδιαφορία. Τις νοσοκόμες που μ’ ένα είδος βαρύθυμης νευρικότητας, εκτελούσαν τις οδηγίες του γιατρού, τα κομψά εργαλεία και τα μηχανήματα του χειρουργείου, τους διακόπτες, τα φώτα κι ότι άλλο κρέμονταν απ’ την οροφή. Όλα τούτη την ώρα στο δωμάτιο μου φώναζαν: Το κέντρο του κόσμου είσαι συ. Κι εγώ τους έλεγα πως σ’ αυτή τη θέση πρόκειται να μείνω.
Εν τω μεταξύ το σώμα μου έπλεε στα νερά μιας διάφανης θάλασσας. Λογής λογής θαλάσσια όντα με πλησίαζαν, με το σημάδι τους έσπρωχναν προς την έξοδο το κορμί μου, με τον κορμό τους με ανασήκωναν στην επιφάνεια, προσπαθώντας να με πείσουν ν’ αναπνεύσω. Εγώ κρυβόμουν στα θαλάμια τους, ταξίδευα στο φτερό τους, έπαιζα με τις πλώρες τους, άντεχα όσο είχα αντοχή ν’ αντέξω.
Μετά από χρόνια πια, κι ενώ ο κόσμος γύρω σάπιζε, έδωσα μόνος μου μια, έκοψα τον λώρο μου και βγήκα.

Γουρουνοχωροχρονότριχες

2008-03-08T10:08:00.009+02:00

Είμαι ο Γκιούλιβερ. Πριν είκοσι μέρες η θάλασσα με ξέβρασε στα μέρη τους. Σ΄αυτό το απέραντο, ιδανικό τους μεσημέρι. Είμαι προσωρινά αιχμάλωτός τους πια, κι ακούστε πως: Ξύπνησα όταν γλυκές βελόνες παρέλυσαν το σώμα μου. Σε δυο λεπτά πήραν να καμπυλώνουν. Σε δυο ώρες είχαν σχηματιστεί σε πλήρεις κύκλους. Έτσι φαντάστηκα. Το δεύτερο μεσημέρι ανορθώνονταν σε σπείρα. Σήμερα ένα άφατο πλέγμα αλληλοσυστρεφόμενων βοστρύχων υψώνεται προς έναν αντεστραμμένο θόλο. Όλο ανεβαίνει, κι όμως, το αισθάνομαι μα δεν το βλέπω, κάπου ανακλώμενο, κρυμμένο σ’ άλλη διάσταση κι επιστρέφοντας, καρφώνεται σε ξένα μέλη.
Και το περίεργο μ’ αυτές τις γουρουνότριχες είναι πως στρέφουν καρφωμένες προς τα μέσα. Μένουν έτσι οι ρίζες τους ελεύθερες, κι αυτές όλο ρουφούν φρέσκο κοπανιστόν αέρα.

Λαϊκό παραμύθι

2008-03-07T19:26:00.004+02:00

Τακ τακ. Κάποιος χτυπάει το πληκτρολόγιο. Ο ανεμιστήρας βουίζει. Πάλι σηκώθηκε. Πάλι γράφει. Θα σηκωθώ κι εγώ. Περίεργο, κανείς! Ούτε καν ανοιχτός. Κι όμως κάποιος καθόταν. Θα το βρώ…
(Απλώνω το χέρι, ανοίγω τον υπολογιστή και βυθίζομαι στις σελίδες του)
Το blog πάει να τελειώσει. Μυρωδιά τσιγάρου. Κάποιος πάνω καπνίζει! Τι γίνεται; Ποιος τρύπωσε σπίτι μου; Τι ψιθυρίζει κι η γυναίκα μου χασκογελάει; Αν τρέξω, τον προλαβαίνω ή ,όπως χθες, όλα θα γίνουνε καπνός; Μπα, “δημοσιεύω” κι ο Θεός βοηθός!

και κόκαλα τσακίζει.

2008-03-07T10:45:00.008+02:00

Μηδέν: μηδέν το σημείο γέννησης της συμμετρίας. Λίγο μετά την γέννηση βυθίζεται στην ανυπαρξία του.
Ένα: ένα το πρόσωπο, η μικρούλα σύνθεση, το σύντομο μα κι ολοκληρωμένο.
Δύο: Εδώ χωρούν πολλά: οι δύο αδερφές, οι μέρες πού ‘χαμε μπροστά μας, δύο το θετικό και τ’αρνητικό, το μέσα και το έξω, το πάνω και το κάτω, το εδώ και το επέκεινα…
Τρία: Τρεις οι διαστάσεις που μας δόθηκαν. Για παραπάνω εξ’ άλλου, άλλα θά’ πρεπε νά’χαμε σπουδάσει.
Τέσσερα: τα στρέμματα της αρτιότητας, που επείγονται λεει να τα καταργήσουν.
Πέντε: πέντε τέλος τα δάχτυλα που είχα πρόχειρα για να μετρώ. Για τούτο δω το τελευταίο σημείο, (μια και με τ’άλλο χέρι γράφω), πρόχειρη λύση, λίγο αισχρή, θα εφεύρω.
Και να, το ζάρι στήθηκε. Επάνω του χαράχτηκαν οι έξι αριθμοί. Σαν άλλος κύβος του Rubik, κόπηκε κομμάτια και σας τον παραδίδω για λύση κι αρμολόγηση.

Αναμνήσεις από μια έκθεση ζωγραφικής

2008-03-06T12:47:00.009+02:00

...
-Εγώ Άρη τους καταλαβαίνω. Το κατοικείν δεν είναι πράξη γενναιότητας, είναι δειλία. Είναι καβούκι, όχι δοχείο, πες μπαμπεσιά στην φύση. Τα κτίριά σου ήταν για τις ψυχές τους δεξαμενές μεταλλικές. Έμπαιναν την αυγή, άγγιζαν τα τοιχώματα και δροσιζόνταν. Μα γρήγορα ο ήλιος ξεσηκώνοντας τον τόπο, τα μετέτρεπε σε κόλαση, τόπους βασανισμού γι’ αδίκως ευεργετηθέντες. Χοροπηδούσαν οι κακόμοιρες ψυχές , τσιτσίρίζαν, στο τέλος ούρλιαζαν κι απ’ το καπάκι αποδρούσαν…
-Βασίλη κι εγώ τον κόσμο μου τον έστησα στο δικό μου σπίτι. Έλα, κόπιασε, μπες και θα σου δείξω. Δες: το σπίτι διακοπών πού ‘ χτισα στη Συκιά, τα’ αποδυτήρια κι οι ξενώνες του θεάτρου της Επιδαύρου. Να κι ο Τρίτωνας στην Άνδρο. Σκύψε στην ρεσεψιόν. Δες, μόνο εσύ την ξέρεις, την σαλαμάντρα που τρυπώνει στην φωτογραφία. Είναι λεν, καλή και στέρεα τύχη. Δες το ξενία του Πόρου πως κρέμεται σαν το τσαμπί. Μην αφήνεις το μάτι σου να πέσει σ’ ένα τόσο δα μικρούλι λάθος. Δες στην Καλαμπάκα έχω βάλει μουσική. Πατάς ετούτο το κουμπί κι ακούγεται ο αχός των Μετεώρων. Κοίτα το πρόσωπό μου έχει από τις θέρμες ξεφλουδιστεί. Τα πόδια μου διαλύθηκαν από το χοροπήδα. Δεν είν’ ωραία εδώ! Μόνο να σε λίγο, τι να πω, θ’ αλλάξουν κάπως οι συνθήκες. Όχι βέβαια τίποτε σπουδαίο, μα ίσως θα ‘πρεπε απ’ την αρχή να σου το πω, ίσως να, η μέρα φέρει κάποια ζέστη. Τι κάνεις , προς τι η μεταβολή, στάσου, περίμενε, που πας, γύρισε κοίτα πίσω, κοίτα τους τοίχους, λεω για τους ξένους να κρεμάσω εδώ και δω, από ένα air-condition…

Tραμ

2008-03-05T12:31:00.004+02:00

Tο μυαλό μας έχει κλεισμένο μέσα του ένα τραμ. Από ανάγκη, λόγω σχήματος της κεφαλής, κινείται στην μέσα πλευρά μιας σφαίρας, κυκλικά. Υπάρχουν στάσεις, διασταυρώσεις, πόρτες που ανοιγοκλείνουν, άνθρωποι που μπαινοβγαίνουν, βαλίτσες που ξεχνιούνται. Μηχανοδηγός, έλεγχος της ταχύτητας προορισμός, και τέτοια όχι. Η βαρύτητα μια δύναμη απώθησης. Δεν πέφτεις κάπου. Φεύγεις απ' όλα τ' άλλα. Ο σχιζοφρενής αφήνει που και που να τρυπώνει και δεύτερο όχημα στην γραμμή του. Ο πιστός έβαλε από φόβο δικό του μηχανοδηγό. Ο τρελός δύο.
Α και εισιτήριο. Σε λίγο μπαίνει εισιτήριο.

Συ(νει)ρμός

2008-03-05T09:55:00.011+02:00

τραμ ( Περνάει το). ταράμ. ταράμ, ταράμ. ταραρίρα, ταρίρα, ραράμ. Έντιθ Πιάφ. το αηδόνι. (ευκαιρεία για διακλάδωση:πτηνό, πτήση. Ας την αφήσω, δεν αξίζει). η ταινία. (Πρώτη διακλάδωση:)η ηθοποιός. τα Όσκαρ. τι όμορφη. μεταμορφώθηκε για την ταινία. μεταμόρφωση. πρόσωπο όμορφό, πρόσωπο άσχημο (ευκαιρεία για δεύτερη διακλάδωση: πρόσωπο, άξονας συμμετρίας, επίσης τρίτη: άσχημο πρόσωπο, χτυπημένο πρόσωπο, Ξενάκης, επίσης τεταρ,,, άστο γι' αλλού)ιστορία της ασχήμιας του Έκο (σύνδεση με “είσαι ο έλληνας Έκο” προς Πετεφρή). (Δεύτερη διακλάδωση:) η ταινία,αλκοόλ, μεσκαλίνη, ουσίες, περί μέθης του Παπαγιώργη, Φλομπέρ, Ραμπελέ, ο Γαργαντούας που πίνει κρασί και κατουράει ποταμούς, (θηλιά μέσα στην δεύτερη διακλάδωση:)αλκοόλ. (Συνέχεια πρώτης διακλάδωσης:)Έκο, τέρατα, mirabilia, Γαργαντούας, Ραμπελέ, σύνδεση με δεύτερη διακλάδωση. σύνδεση με. (Νέα πρώτη διακλάδωση:) συνδεση με τραμ. συρμός.τραμ. ( Η πρώτη διακλάδωση κλείνει) (Νέα δεύτερη διακλάδωση: ) σύνδεση με. Ο βρόγχος κλείνει. κλειστός βρόγχος. κρίκος. αλυσίδα. συρμός. (Όλες οι πόρτες κλείνουν) τραμ.

Ο αισιόδοξος

2008-03-04T17:24:00.005+02:00

Για να εξηγηθώ: Όταν ήμουν μικρός με φωνάζαν Χάχα. Είμαι άνθρωπος τυχερός. Όλα, πάντα, βαίνουν καλώς. Δυνατός κι αισιόδοξος. Οι νίκες μου είναι πιο πολλές από τις ήττες. Ως το τέρμα. Γιατί θα τερματίσω, όπως όλοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Τούτος είναι ο τρόπος μου. Τα κοψίδια, τα αίματα, οι ραφές, τα κάθε είδους τέρατα, είναι όλα πλάσματα του κόσμου μου και τ’ αγαπάω. Ένα ένα χωρίς να εξετάζω. Αν σας φαίνονται άσχημα, είναι γιατί δεν τά ‘χετε παιδιά σας. Όλα σ’ αυτόν τον κόσμο τον δικό μου έχουν την στέρεα εξήγησή τους. Στον κόσμο μου υπάρχουν μόνο εγώ κι αυτά. Και προχωράμε, χωρίς ανάγκη του ματιού που φυτρώνει στην πλάτη…
Τι είν’ όλα αυτά τα νοήματα; Ποιοί είστ' εσείς; Τώρα σας βλέπω πιο καλά. Τι θέλετε να πείτε; Και ποιος μπορεί να φτάνει πίσω μου; Δεν τολμώ καν να σηκώσω το μολύβι.

Όνειρο πτήσης

2008-03-04T14:01:00.002+02:00

Γλίστρησες κι έπεσες. Εσύ το κάρφωσες, εσύ πάτησες πάνω του, αυτό, από μόνο του ξεκαρφώθηκε, απολύοντάς σε. Τώρα πλέεις στο κενό. Τα εντόσθιά σου ψιχαλίζουν. Φόβος. Ο φόβος της πρόσκρουσης.
Εγώ ήμουν μακριά. Όταν το έμαθα ταξίδευες ήδη σε μια καρότσα. Παλικάρι μου. Εγώ είμαι ο υπεύθυνος του έργου. Πρέπει τώρα, επί τόπου, να μάθω να πετάω. Φόβος. Ο φόβος της πτήσης.
Η μέση κόλλησε. Τα κόκαλα του θώρακα ενωθήκαν. Υπήρξες τυχερός. Δεν τραυματίστηκες δα και στο πρόσωπο.

Το πουκάμισο

2008-03-04T13:19:00.002+02:00

Γεννιέσαι με το πουκάμισό σου φορεμένο. Κάτασπρο, κολλαριστό, άγραφο ακόμη. Προσέχεις στην αρχή μη το λερώσεις. Το παραμικρό στίγμα σε ζαλίζει. Η πρώτη φτυσιά, το πρώτο αγκύλωμα, σκίσιμο, ήττα σ’ επισκέπτεται σαν αστραπή. Από μέσα ξεσπάει ο ιδρώτας (ας το εξηγήσω εδώ: προσπάθειες αγωνίες, φόβοι) και το σπέρμα (προσδοκίες, απώλειες, γεννητούρια). Κατακίτρινοι, κάκοσμοι και κακόφορφοι λεκέδες. Κάνεις το λάθος να το βγάλεις και να το τουμπάρεις. Το μέσα γίνετ’ έξω και το έξω μέσα. Ο λεκές γίνεται θέαμα, εξωτικό επιδόρπιο μετά από ένα λουκούλλειο γεύμα.
Το μέσα συνεχίζει να ποτίζεται. Το έξω να εγγράφει ήττες και ζημιές. Τώρα πια, μετά από τόσα χρόνια, δεν το προσέχεις καν, ποιό είν' το μέσα και ποιό το έξω. Στο τέλος του βίου σου, ο γιος σου θα το διπλώσει, κι έτσι με τα μανίκια σταυρωμένα μπρος στις τσέπες, θα το ρίξει στο συρτάρι.

Πρόσκληση σε γεύμα

2008-03-03T16:55:00.006+02:00

Οι φίλοι κάτω έχουν συγκέντρωση. Καθ’ ότι Tσικνοπέμπτη απόψε, κι εμείς δεν την γιορτάσαμε, είπαν να μαζευτούν αυτoί στο τζάκι. Να φαν, να πιούν και να γλεντήσουνε. Θα ψήσουν, λέει, ότι ο καθένας είχε να προσφέρει. Σκιάποδες, Κύκλωπες, Βλέμμες, Κυνοκέφαλοι, Κένταυροι, Αρταμπατίτες και Πανώτιοι, όλοι δώσαν σάρκες απ’ τις σάρκες τους. Ο Γαργαντούας βάζει το κρασί. Ο Πρίαπος θα φέρει τις κοπέλες. Ούτε θα πω το ποιος, ούτε με τι φωτιά θα ψήνει.
Κι όταν όλα τελειώσουν-έτσι ψιθυρίζουνε-, θ’ ανέβουν πάνω και θα κάψουν τον Kαρνάβαλο.

Είμαι ο del

2008-03-02T19:08:00.007+02:00

E ι μ α ι ο d e l Για να ζυγίσω, τι με βαραίνει πιο πολύ,τι με κάνει ασήκωτο, το θετικών ή το επιστημών; Καταραμένος απ’ τον χρόνο, παγωμένος, ακίνητος να βλέπω το πληκτρολόγιο να περνάει μπρος στα μάτια μου: q w e r … del alt ctrl and so… ναι ναι όχι ναι ναι ναι ναι. Συνεχείς καταφάσεις. Κύκλους κάνει η ζωή μου, προσπαθώ να την αρπάξω με την άκρη ενός δακτύλου. Άλλος με ταΐζει, με ποτίζει, με ντύνει, με ξεσκατίζει, με γαμάει. Κι εγώ άλλο δεν κάνω παρά νεύματα, με την μακρινή άκρη ενός δαχτύλου.
Δεν είμαι τέρας, σκιάπους, ή πανώτιος. Ούτε κατοικώ στην φαντασία σας. Ούτε βέβαια με λένε Γαργαντούα, μα τώρα θα σας κατουρήσω όλους. Με λένε, όσο ακόμη ζω, Hawking, Γεράκης, πέρασα, μόνο με την άκρη του μικρού μου, του πιο μακρινού δαχτύλου, το Θεό, μαλάκες κουρασμένοι.

Σφαχτά

2008-03-02T19:05:00.001+02:00

(Η Αρχιτεκτονική είναι Δύο. Η μια, η επίσημη, των βιβλίων, των μεγάλων σχεδίων, των δασκάλων μας. Αυτών που είχαν το θάρρος να προδώσουν τον καιρό τους. Όταν όλα έδειχναν πρόοδος, ανάπτυξη, ευρυχωρία, αυτοί να λεν τα’ αντίθετα.
Η άλλη είναι των σφαγείων. Κυκλοφορωντας κανείς στους δρόμους την βλέπει αναρτημένη πίσω από τα πεζοδρόμια. Χέρια, πόδια, κεφάλια, έντερα. Αναδεύουν ακόμη ζωντανά και μας μιλούν για την περιπέτειά τους, την αφέλεια, το θράσος, την ξιπασιά, την άστοχη ελπίδα με την οποία προχώρησαν μπροστά.)
Για κάθε αληθινό κτίριο έχουν σφαγεί άλλα εννιακόσια ενενήντα εννέα. Τόσο κρέας δεν μπορεί να πάει χαμένο. Πρέπει κάπου να το κρεμάσεις να σαπίσει, έμπυο, γεμάτο θέρμες να διαλύσει προς τις βάσεις του, και με το πρώτο ξέπλυμα του χρόνου, βρίσκοντας τους αληθινούς του δρόμους του υπονόμου, να τραβήξει κατά την δεξαμενή.
Αντίθετα, (για δέστε με με το ύφος του αισιόδοξου πως θα το αμολήσω τώρα), αυτό το ένα θα ‘χει άλλη τύχη. Σε τέσσερα άλογα θα δεθεί, χέρια και πόδια, η μάγισσα, και ζωντανό ακόμη, στους σκύλους θα παραδοθεί.

Βούλα Παπαδάτου

2008-03-02T18:51:00.005+02:00

Για δες τι σου προκύπτει, αν βάλεις ξυπνητήρι την κατάλληλη στιγμή. Ζεστό ψωμάκι φούρνου σπιτικό: Ταξιδεύουμε προς το κέντρο της Αθήνας με την κα Βούλα Παπαδάτου. Συζητάμε περί της πολιτικής κατάστασης, για τον μαλάκα τον πρω συγνώμη τον Πρωθυπουργό, την Κύπρο. Είμαι με την Αγγελική. Γύρω γύρω η πόλη άδεια. Θα συναντήσει τον ΠΡωθυπουργό. Βρισκόμαστε να περπατάμε. Της λεω όλα τα ραδιόφωνα πρέπει να συνεργαστούν. Δεν γίνεται το καθένα να θεωρεί πως είναι το κέντρο του κόσμου. Διαμαρτύρεται, δε μ’ αφήνει να ολοκληρώσω.
Εκεί που φτάνουμε είν' έξω από ένα μαγαζί. Εκεί εμφανίζονται κομάντος, γυμνοί απ’ την μέση και πάνω, με τέλειες φαρδιές, πλακέ πλάτες, τριχωτοί. Αλτ τις ει, προτάσσει ο ένας την κάνη του. Διπλώνομαι στα δυο απ’ τον πόνο. Γελάει ο φρουρός συγκρατημένα, γελάει κι η Βούλα Παπαδάτου. Η Αγγελική δεν φοβήθηκε. Η δημοσιογράφος λεει , κάνω μια βόλτα κι επιστρέφω σε πέντε λεπτά. Όταν μπείτε μέσα… κάτι ψιθυρίζει στο αυτί της γυναίκας μου.
Μπαίνουμε σ’ ένα χαμαιτυπείο, στενό, βρώμικο, άθλιο. Δυο τρείς γυναίκες που εξατμίζονται στην στιγμή. Τρεις τέσσερις άντρες αραχτοί με ρούχα. Ένα νεαρό ερμαφρόδιτο αγόρι , όπως ακριβώς το γράφω, χορεύει κάτι σαν χορό της κοιλιάς, πεσμένος με την πλάτη στην αγκαλιά ενός άλλου άντρα.
-Τι σου είπε, λεω στην γυναίκα μου
-Θα πάμε μέσα, θα γδυθούμε και θα τυλιχτούμε με μια πετσέτα. Μόνο θα δούμε έναν χορό και θα φύγουμε.
Κάνω να διαμαρτυρηθώ.- Και τα λεφτά που έχω στην τσέπη; Εκεί που μπαίνουμε είναι η τουαλέτα. Η Αγγελική αρχίζει να γδύνεται. Εγώ σπρώχνω να μπω στην δική μου. Δεν ανοίγει, κάποιος αφοδεύει. Η Αγγελική τυλίγεται και φεύγει. Πηγαίνω στην δική της μεριά και γδύνομαι. Ξανασκέφτομαι: τα λεφτά που να τα κρύψω, μήπως στον κώλο μου ή θα φαίνονται; Δεν μ’ αρέσει καθόλου εδώ. Κοιτάζω τις πετσέτες. Τώρα είναι μπλε. Πριν ήταν κόκκινες ή μπορντό. Διακόπτω…
Χτυπάει το msn του γιου μου. Είναι ο φίλος του, το nhstiko arkoudi. Σε απ’ ευθείας ανταπόκριση από το προηγούμενο blog.

Φαΐ για τρεις ημέρες

2008-03-02T18:47:00.002+02:00

Φαΐ έχω για τρεις μέρες. Τ’ όνειρο, τα σφαχτά (έστω πάλι και πάλι ξαναζεσταμένο. Το ζητούμενο είναι να καθίσεις στο τραπέζι) και τον ανώνυμο. Μετά τι; Μετά θα πέσει πείνα. Σιωπή. Στον διάβολο. Θα κάτσω κάτω τώρα και θα τα ξεπαστρέψω…

Μπορίς

2008-03-01T09:17:00.003+02:00

Με ξύπνησαν οι σκουπιδιαραίοι. Πριν καν παίξω τα μάτια μου είχε γλιστρήσει έξω από το σπίτι. Εν τω μεταξύ γίνονταν καπνός η Καστέλα, ο Πειραιάς, το ταξίδι, το ανέφικτο, το πέρα από κάθε προσδοκία. Το πρωί οι τοίχοι του σπιτιού ήταν γεμάτοι (προσέξτε όχι με κεφαλαία γράμματα): Chelsea-Ολυμπιακός. Κι από κάτω: Θρύλε Μπορίς

Semitekolo

2008-02-29T00:13:00.012+02:00

Η γη είναι επίπεδη. Λεία, στιλπνή και αρραγής. Μη βλέπεις μπροστά, το χώμα που ανασηκώνεται, καθώς με τα εργαλεία της αυτοσυνείδησης ανοίγουμε τον δρόμο. Πίσω κοιτάζοντας, η χαρακιά επουλώνεται, σβήνει κι εξαφανίζεται, ώστε κανείς να μην διακρίνει την πορεία. Η ζωή, ο έσω μας εαυτός, πάντα θα βρίσκεται καλυμμένη από μια φλούδα γης. Από κάτω ζει και σπαράσσεται το είναι μας, γράφονται το ένα δίπλα στ’ άλλο τα επεισόδια του βίου. Κάτω απ’ αυτή τη φλούδα το ίδιο μας το αίμα κοχλάζει άθερμα, παράγοντας σχηματισμούς.
Πάνω στην γη περπατούμε στήνοντας τον άλλο μας εαυτό, εξωστρεφή κι αισιόδοξο, τις πρόχειρες, αυτοσχέδιες, ξύλινες κατασκευές μας, χωρίς θεμέλια (που άλλωστε;) και αγκυρώσεις.
Οργιαστική χλωρίδα θα κάλυπτε τα πάντα και θα επιστρέφαμε στον τόπο καταγωγής μας, αν μόνο καταφέρναμε να μένουν ανοιχτά πίσω μας τα κανάλια της μνήμης. Όμως τι να λέμε; Χαράζεται η θάλασσα, σχίζεται, ρηχαίνει; Μόνο σαν έρθει η ώρα, όλα, επιφάνειες, βάθη, στρώματα, σχηματισμοί καταποντίζονται σε μια τρίσβαθη ρουφήχτρα. Ο κόσμος καταρρέει από το βάρος του. Και κείνο που μένει να αιωρείται, στον αιώνα τον άπαντα, είναι τούτες εδώ οι πρόχειρες, ξύλινες κατασκευές.

Ο καθαριστής

2008-02-28T11:02:00.011+02:00

Κάθε πρωί στο καφεδάκι μου σβερκώνεται ο καθαριστής. Ένα ον απ’ αυτά που δε θέλεις να ξέρεις. Μ’ ένα βαθούλωμα στο δεξί του βρεγματικό και μια απ’ τις δυο του παλάμες, ναι την δεξιά, λιωμένες, σημάδια της κουτάλας που κάποιος μάστορας γιατρός έχωσε στην κοιλιά της μάνας του για να τον ξεγεννήσει και που τα προτάσσει συνεχώς, κάθε φορά δοκιμάζοντας την αντοχή μας, σα να πρόκειται για τον τύπο των ήλων, που πρέπει ν’ ακουμπήσουμε για να πεισθούμε πως είν’ αυτός ο δικός μας καταραμένος.
Κάθε φορά, μετά την χειραψία, του πιάνω την κουβέντα. Έχοντας κόψει την ημέρα μου κομμάτια, αυτό εδώ το μισάωρο αισθάνομαι πως το πετάω στα σκυλιά. Ετούτος ειδικά το αρπάζει λαίμαργα, κι ο άτιμος δεν πάει πιο πέρα να το φαει, μόνο κάθεται μαζί μου, για να παρατηρεί τις γκριμάτσες μου, καθώς το τυλίγει με την γλώσσα του και το καταπίνει.
Σήμερα το πρωί από μια νύξη του κατάλαβα πως κι αυτός έτσι έχει οργανώσει τον καθημερινό του βίο. Έχοντας κόψει κι ο ίδιος την νύχτα του, (γιατί δουλεύει τρεις με δέκα το πρωί), σε κομμάτια, αφήνει πάντα ένα μισάωρο γύρω στις οχτώ, για να το δώσει στα δικά του τα σκυλιά. Δεν φεύγει, μόνο κάθεται εκεί και με παρατηρεί. Αν δεν τινάξω πίσω το κεφάλι μου, δεν το αρπάξω μ’ ενθουσιασμό, δεν χαμηλώσω, τυλιχτώ στα πόδια του και δεν το φαω λαίμαργα, ότι κάθε φορά μου έχει φυλάξει, δεν ικανοποιείται. Στο τέλος μου γελάει, μου χαϊδεύει το κεφάλι, πάντα δια χειραψίας ο μπαγάσας, αρπάζει το μπουγέλο του και κόβει το τιμόνι του κατά το μεσημέρι. -Καλημέρα, μου λεει. Εγώ σε λίγο πάω για ύπνο.

Η Μήδεια, όπως δεν την διαβάσατε ποτέ

2008-02-27T01:50:00.010+02:00

Όταν δεν έχω και πολύ δουλειά, διάολε μου συμβαίνει όλο και πιο συχνά, ανοίγω τα συρτάρια μου. Έχω εκεί, στρωμένα το ένα δίπλα στ’ άλλο τα νεκρά παιδιά. Δεν βρίσκω την ώρα να βρεθώ κοντά τους. Μπόλικα καθώς είναι, μικρά και μεγαλύτερα, διαλέγω κατά την όρεξή μου τα καλύτερα. Πάντα δυο τρία, ούτε ένα μόνο του ούτε περισσότερα.
Τα απιθώνω πάνω στο τραπέζι, επιστρέφω, κλείνω το συρτάρι κι επανέρχομαι. Κλειδώνω να μη με διακόψουν. Θέλω κι εγώ τον χρόνο μου.
Δεν έχουν κουνηθεί ρούπι. Φρόνιμα. Τα παίρνω ένα ένα στα χέρια μου. Είστε αδελφάκια, τους λεω, να εδώ κι εδώ μοιάζετε, τους δείχνω, τους εξηγώ το πώς και που γεννήθηκαν, τους λεω τι αγαπούσαν , τι μισούσανε πως θά’ταν αν ζούσαν. Ανοησίες τι να μισεί ένα παιδί εκτός απ’ τον πατέρα του. Στην ουσία δεν ξέρω τι τους λεω, κάθε φορά είναι άλλα, το κυριότερο είναι να τα πείσω ότι υπάρχουνε. Έχω μάθει τι τους αρέσει πιο πολύ, να τα χαϊδεύω στο σημάδι τους.
Διάολε με δαύτα, μου συμβαίνει και τούτο: μια στο τόσο μου παρουσιάζεται η ευκαιρία να τα δώσω. Έτσι όπως είναι πεθαμένα να τα ρετουσάρω λίγο, μη με πάρουνε και πρέφα οι ανώμαλοι, να τα κόψω να τα ράψω, και κάποιος να τα φορτωθεί για να τελειώνουμε.
Κι όλο και κάτι γίνεται πάνω σ’ αυτό το κόψε ράψε και το ράβε ξήλωνε. Και το ένα βράδυ όπως τά’ χω ανοιγμένα εκεί πάνω ασυναρμολόγητα, χέρια, πόδια, κεφάλια και δυο τρία σώματα, τ' άλλο πρωί τα βρίσκω νά’ χουνε κολλήσει από μόνα τους. Τώρα πια δεν τα μετρώ. Ξέρω, είναι πάντα κι ένα παραπάνω, το πιο νιούτσικο. Παλιότερα χαιρόμουν που το ετοίμαζα. Ήλπιζα. Χραπ. Στο διάολο όλοι οι αγοραστές. Γεμάτοι αγκίστρια να σκαλώνουνε τα πράγματα.
Δεν επεκτείνομαι, κλείνω το ζήτημα εντός μου στα πεταχτά. Το παιδάκι το ταχτοποιώ δίπλα στ’ άλλα. Από τότε βγαίνει και ξαναβγαίνει κάμποσες φορές. Δεν πρέπει, λεω, να’ χει παράπονο, κάτι που πριν καν δεν υπήρχε. Τώρα έχει το σώμα του. Να το κεφάλι, να τα χέρια, να τα πόδια του, να η είσοδος, η σκάλα ...

Πρόχειρες ξύλινες κατασκεύες (5) Η θέση

2008-02-26T12:43:00.006+02:00

Η θέση
Αυτό που στην αρχή φαίνεται ασήμαντο, προσέξτε με πόσο προσεκτικό τρόπο είναι βαλμένο σ’ ένα χώρο απέραντο. Στο σημείο εκείνο όπου τα δέντρα κόβουν την πρώτη δύναμη του αέρα που φυσά και σε ύψος τέτοιο πάνω στην παραλία ώστε όταν το νερό ανέβει με την παλίρροια, να μην καταστραφεί. Θέση κυριολεκτικά καθορισμένη με συντεταγμένες.

Η σύνδεση της κατασκευής με τον τόπο γίνεται με δυο τρόπους:
Α) Με την επιλογή της κατάλληλης θέσης
Β) Με το ακούμπισμα της κατασκευής με χίλιους τρόπους στο περιβάλλον
Στέγαστρο για βάρκα Κάρυστος
Ο βράχος χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει τους δυο τοίχους του κτίσματος. Η οροφή έχει πια γίνει διαπλάτυνση του δρόμου.

Κόρινθος-Αίγιο, παλιά εθνική οδός, στέγαστρο για βάρκες.
Ένα κομμάτι της κατασκευής ακουμπάει στο δρόμο

Αθήνα-Θήβα στέγαστρο για φρούτα
Το στέγαστρο στηρίζεται στο στηθαίο του δρόμου που μόνο σ’ αυτό το σημείο υπάρχει.

Τα κτίσματα συμπληρώνονται απ’ το περιβάλλον τους. Δεν υπάρχουν χωρίς αυτό.

Πρόχειρες ξύλινες κατασκεύες (4) ΟΣκοπός

2008-02-26T12:16:00.006+02:00

Ο σ κ ο π ό ς
Έλεγε ο Άρης Κωνσταντινίδης πως η αρχιτεκτονική είναι κατ’ αρχήν καλυπτική. Πως δηλαδή σαν σκοπό ο άνθρωπος έχει “να βρει έναν τρόπο να προστατέψει το κεφάλι του και το κορμί του, να βρει ένα κάλυμμα για να χωθεί από κάτω”. Κι όσο κι αν αυτό γενικά είναι αληθινό, κι όσο κι αν η οροφή είναι το σημείο απ’ όπου γεννιέται το κτίσμα, φαίνεται πως υπάρχουν περιπτώσεις όπου το πρόβλημα τίθεται διαφορετικά. Όπου ο αέρας ή η ανάγκη για μια πλάτη, αλλά και τα δεδομένα, (η τομή του εδάφους, τα υλικά), οδηγούν σε κατασκευές στις οποίες η οροφή και ο τοίχος χάνουν την ανεξαρτησία τους καθώς συνδέονται μέσα στην ίδια κατασκευή.

Η νύχτα των ερπετών

2008-02-24T01:04:00.004+02:00

Η γνωστή ιδέα πως μια μέρα ξυπνάς κι αυτό που κατεβάζεις απ’ το κρεβάτι είναι το σώμα ενός μαύρου, ασπόνδυλου τέρατος. Παραξενεύεσαι, παρατηρείς τα πόδια σου ήρεμος, το περίμενες εξάλλου. Ισορροπώντας εύκολα, όρθιος, ναι όρθιος, κάνεις τον συνηθισμένο κύκλο γύρω απ’ το κρεβάτι. Για ντύσιμο κουβέντα. Φοράς ήδη την στολή σου, κάποιος σε καθησυχάζει. Προσπερνάς αποφεύγοντας τον καθρέφτη κι εντελώς φυσικά, πριν το σκεφτείς και πριν κοιτάξεις από το παράθυρο, γλιστράς έξω, κάτω από την χαραμάδα.
Σε χτυπάει ο φρέσκος αέρας. Αρχίζεις να συνηθίζεις, μάλλον να το αποδέχεσαι. Με γρήγορες κινήσεις βγαίνεις προς τον δρόμο.
Απίστευτη κίνηση. Πλήθος ίδια με σένα όντα κινούνται με μια φυσικότητα στα καθημερινά τους βήματα. Όμως, τι περίεργο, τίποτε απ’ τα αλλοτινά δεν είναι σήμερα εμπόδιο. Δεν υπάρχουν όρια, φράγματα, απαγορευμένα σημεία. Όλα μπορείς να τα σκαρφαλώσεις, αυτοκίνητα, κυρίως αυτά, σκουπιδοτενεκέδες, παρατημένα πράγματα, -παλιές επιθυμίες-, ότι χθες έπρεπε να παρακάμψεις, σήμερα το υπερπηδάς. Μόνο με τους άλλους, μια και κυκλοφορείς, όταν τους συναντάς, συγκρούεσαι κι αναποδογυρίζεις, αλλάζεις δρόμο, χάνεις τον σκοπό σου, όπως άλλωστε κι αυτοί. Αλλά τότε όλος ο τόπος συστρέφεται, λιώνει και ξαναπήζει στην στιγμή ώστε να έχει νόημα η καινούργια σου πορεία.
Τα πράγματα γύρω σου, ο κόσμος, έχουν απομείνει άχρηστα. Η πόλη είναι πια για σένα μια έκταση από μικρούς τεχνητούς λόφους, που κάθε λίγο, μα πάλι τόσο εύκολα, πρέπει πια να δρασκελίζεις.

Πρόχειρες ξύλινες κατασκεύες (3) Ήθος

2008-02-21T20:55:00.011+02:00

Παραλία Καρύστου 12 Απρίλη 1988

Αυτό που συναντάς συνήθως. Μια οροφή σκεπασμένη και μια πλευρά καλυμμένη, απ’ εκεί που φυσάει

Πρόχειρες ξύλινες κατασκεύες (2) Χαρακτήρας

2008-02-21T19:49:00.006+02:00

Το κυριότερο που μπορούν να μεταδώσουν τα κτίσματα σ’ αυτόν που τα ζει, έστω για λίγο, είναι η αίσθηση του ατελείωτου ή του ατελούς στην πιο αυθεντική τους μορφή. Πρόκειται ν’ αναφερθώ σ’ αυτήν την αίσθηση αργότερα, κι ήθελα από τώρα να πω πως την θεωρώ καθοριστική για την ύπαρξη των κτισμάτων αυτών.

Ατελείωτο είναι αυτό που συμπληρώνεται από κάτι άλλο
Ατελείωτο είναι το αντιφατικό
Ατελές είναι αυτό που υπάρχει σαν κενό των άλλων
Ατελείωτο είναι το στοιχειώδες, η ιδέα όπως πρωτογεννιέται
Ατελές είναι αυτό που προκύπτει απ’ το ανθρώπινο χέρι, το μη γεωμετρικό
Ατελές είναι το προσωρινό το μεταβαλλόμενο
Ατελείωτο είναι αυτό που τείνει προς κάπου που δεν μπορεί να φτάσει

Πρόχειρες ξύλινες κατασκεύες (1) Εισαγωγή

2008-02-21T18:41:00.038+02:00

Τώρα που ο χρόνος τα έτριψε και τα έσπρωξε στην άκρη του δρόμου, ας δούμε αν υπάρχουν, αν τα βλέπει κανείς, αν κάπου κατοικούν. Μου λείπουν οι άνθρωποι που τά’ φτειαξαν, είναι η άλλη άκρη του νήματος. Όσο κι αν την τραβώ δεν έρχονται μαζί του.

Ελπίζω όταν θα ταξιδεύετε από δω και πέρα στην ελληνική επαρχία να τους παρατηρείτε πιο καλά. Γιατί τα πρόσωπά τους, που λιώνουν πίσω σας σαν τους ήχους μιας σειρήνας, θα τα ξαναχρειαστείτε -είναι ο χρόνος ο ίδιος που γλιστρά ανάμεσα στα δάχτυλα- όταν θα είναι πια αργά.

Aυτό που μ’ ενδιαφέρει σ’ αυτές τις πρόχειρες ξύλινες κατασκευές είναι πως η στιγμή ανάμεσα στην αρχική σύλληψη και την υλοποίηση, την τελική έκφραση, είναι ελάχιστη. Γιατί αυτές οι κατασκευές επαναλαμβάνονται καιρό, ώστε η ύπαρξή τους να φαίνεται πια αυτονόητη.

Τα κτίσματα αυτά -που διαφέρουν από οποιαδήποτε πρωτόγονη κατασκευή, δεν είναι πρωτόγονες – αναφέρονται σ’ έναν βαθμό μηδέν της αρχιτεκτονικής, όπου άλλοι παράγοντες υποχωρούν, για να προβάλλει καθαρή η σχέση Λόγος - Αποτέλεσμα, Βούληση - Πραγματοποίηση.

“Ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε σ’ ένα φυσικό τοπίο και ότι περπατώντας συναντάμε ξαφνικά πάνω στο έδαφος, τρεις πέτρες τοποθετημένες την μια πάνω στην άλλη. Εντελώς αυθόρμητα θα ερμηνεύσουμε το φαινόμενο τούτο σαν ανθρώπινο σημάδι…. Και η βεβαιότητα μας θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη αν οι έτσι τοποθετημένες πέτρες είναι περισσότερες”*. Αν σε άλλα πιο περίπλοκα κτίρια αυτό είναι δύσκολο να διαφανεί, σ’ αυτές τις κατασκευές η αίσθηση της “μιας πέτρας πάνω στην άλλη” είναι έντονη και πολύτιμη.

*Σάββας Κονταράτος στο βιβλίο του "Η εμπειρία του αρχιτεκτονημένου χώρου και το σωματικό σχήμα" σελ 63

Ο μύθος της μηχανής

2008-02-17T17:40:00.005+02:00

Ο πιο κοντινός συγγενής στα έργα της Ακρόπολης είναι η μηχανή. Ο ελληνικός ναός είναι κυρίως μια εφεύρεση, η υλοποίηση μιας αφηρημένης σύλληψης. Δεν έχει ίχνος κονιάματος, είναι συναρμολογούμενος, έχει σχεδιαστεί και τα κομμάτια του κατασκευαστεί μακριά απ’ τον τόπο οπού βρίσκεται στημένος. Κι αν ο σημερινός άνθρωπος έχει συνδέσει την μηχανή με τον ωφελιμισμό, με την αύξηση της απόδοσης, με το γιγάντωμα των έργων του, ο ελληνικός ναός συνδέεται με την γέννηση του ορθολογισμού, της ικανότητας να σχηματίζεις και να συνταιριάζεις κομμάτια (ας είναι και μαρμάρινα), σε μια κατασκευή που υπερβαίνει τα αρχικά συστατικά της.

Εκείνο που συγκρούεται με τον τρόπο σκέψης του Μοντέρνου ανθρώπου, όταν διαβάζει ένα σχέδιο αναπαράστασης ενός ελληνικού ναού, είναι ότι οι μορφές του είναι όλες δάνεια ενός παλιότερου ξύλινου τύπου. Κι ότι ακόμη και το στατικό σύστημα της δοκού επί στύλου είναι τελείως ακατάλληλο για το υλικό απ’ το οποίο είναι κατασκευασμένος. Αυτό στα μάτια του τον κάνει άσχημο όσο το πλαστικό που μοιάζει ξύλο ή δέρμα ή γενικά αυτό που θέλει να είναι κάτι που δεν είναι. Όμως η συγκίνηση που βιώνει μπροστά στο αποσυναρμολογημένο ερείπιο είναι ακριβώς αυτή, ότι δηλαδή αισθάνεται μέσα του να φουσκώνει ο άνθρωπος εφευρέτης, αυτός που μπορεί να στήνει μηχανές και να τις λειτουργεί. Μια ίδια συγκίνηση αισθάνεται κανείς ,όλοι έχουν βρεθεί, μπροστά στο ερείπιο μιας εγκαταλελειμμένης μηχανής. Στα σταφύλια της οργής ψάξτε να βρείτε το κεφάλαιο όπου η οικογένεια που μεταναστεύει, αναγκάζεται να βρει τρόπο να διορθώσει το ερείπιο ενός φορτηγού που χρησιμεύει για να μεταφέρει τα υπάρχοντά της. Μόνο με ενός τέτοιου είδους περηφάνια, φυτρωμένης στο χωράφι της ένδειας, μπορούμε εμείς οι κατ' όνομα Ωνάσηδες αυτού του τόπου να προσεγγίζουμε το παρελθόν μας. Μιας πατρίδας εξάλλου που οι μόνες μηχανές που ξέρει πια να φτιάχνει είναι αυτές που τρώνε τα παιδιά της.

Ο Σπόρος

2008-02-15T06:35:00.004+02:00

Πότε θα σε δω επιτέλους φίλε χωρίς το πουκάμισό σου; Που το υφαίνεις χρόνια και το μεγαλώνεις σαν σώμα, σπόρο που τον κουβαλάς στην αρχή στο στομάχι, έξω απ’ το στομάχι, στα εντόσθια. Κι ύστερα το ταΐζεις μ’ έναν τρόπο επίμονο και βίαιο, για να τρυπήσει το διάφραγμα , ν’ ανέβει στο λαιμό και στο κεφάλι, να περάσει τα γεννητικά σου όργανα και να κατακτήσει τα ποδάρια.
Το κατάφερες. Δεν υπάρχει πια τρόπος ν’ ανοίξεις το στόμα χωρίς από μέσα να μην πεταχτεί ένα κλαδί, και μετά δεύτερο και τρίτο, να δρασκελίσεις ένα βήμα χωρίς να φυτρώσει μια νέα ρίζα. Έρπεις κι αφήνεις πίσω σου ένα λαίμαργο σημάδι.
Όμως ξεσκεπάσου . Γιατί κι αυτό το σώμα σου έκρυβε άλλο σώμα. Άλλον σπόρο που επάνω του χωράει, απίστευτο, να σκαλίσεις ολόκληρο καραβάνι. Αυτόν σε βλέπω ν' αναθρέφεις, χωρίς στολίδια, κόλπα, δάνεια . Αυτόν θέλω να δω να μεγαλώνει, αυτός να σε κυριεύει, να ξεχύνεται τριγύρω…
Τι λεω, φίλε, σε βαρέθηκα.

Βυθός (2)

2008-01-24T06:35:00.005+02:00

Καθώς η θάλασσα συνεχώς ανεβαίνει, μετά από κάποια χρόνια, τα κτίσματα θα βρίσκονται στον βυθό της. Από τις ρωγμές που θα’χει δημιουργήσει ο χρόνος, το νερό θα’χει παντού εισχωρήσει, τα όρια θα’χουν καταργηθεί, και τα κάθε λογής θαλάσσια όντα θα κατοικούν με άνεση παντού. Θέλω να πω, στον βυθό της θάλασσας δεν υπάρχει εσωτερικός χώρος, μόνο εσοχές, θαλάμια, προσωρινά καταφύγια…. Ας γίνει αυτό από τώρα, ας μάθουμε απ’ την θάλασσα, ας ζήσουμε λίγο σαν τα θαλάσσια όντα. Η σκάλα, το πιο εσωτερικό σημείο του διώροφου σπιτιού, εκρήγνυται, και από τις ρωγμές πλημμυρίζει ο αέρας και το φως. Κυκλοφορούμε, ή καλύτερα γλιστράμε, στο ναυάγιο, με έντονη την αίσθηση πως μας περιβάλλει ένα ρευστό.
Όμως να, τώρα τα νερά τραβιούνται, ξεκολλάμε απ’ τον βυθό, όλα στεγνώνουν, κι η θάλασσα απλώνεται μπροστά μας μ’έναν νέο τρόπο, σαν μια οριζόντια επιφάνεια, μια έκταση ατελής ως προς τις αναλογίες της, κι απέραντη ως προς τις διαστάσεις της. Ο δαιδαλώδης νότιος τοίχος μας αποκόπτει απ’ το στοιχειό , και οι δυο εσοχές του, μας έλκουν προς χώρους με ίδιες αναλογίες και ολοένα πιο ρευστά όρια. Μια αλυσίδα από υπόστεγα κι αυλές, της οποίας τελευταίος κρίκος είναι η θάλασσα.

Όνειρο

2008-01-20T09:32:00.003+02:00

Η κατασκευή ονείρων κατά την διάρκεια του ύπνου είναι η κύρια απόδειξη ότι ο άνθρωπος γεννιέται με εμφυτεύμενο το συνθετικό εργαλείο.Το όνειρο δημιουργείται χωρίς προφανή σκοπό ή στόχο, όμως έχει δομή, πλοκή και πολλά επίπεδα ανάγνωσης.Χρησιμεύει ως δοχείο* για την απόθεση αποσπασμάτων του βίου ή ως πολυάγκιστρο για την ανάρτηση τους. Ξεπερνά την αντίφαση μεταξύ των πρωτογενών συστατικών του με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Ακόμη κι όταν είναι εφιαλτικό (ως τύπος), είναι οικείο και προσφιλές. Δεν είναι ποτέ ενδιαφέρον αλλά αυτονόητο όπως μια μαθηματική απόδειξη. Ακολουθεί, ιδωμένο ως σύνθεση, τον περίεργο δρόμο του λάθους και της διάσωσης του**.Μήπως όλο αυτό δεν είναι η περιγραφή μιας καλης σύνθεσης; *Άρης Κωνσταντινίδης**Αριστείδης Αντωνάς για τους Δημήτρη και Σουζάνα Αντωνακάκη.

U.F.O.

2007-05-21T20:56:00.004+02:00

Τι περίεργο μέρος το νεκροταφείο! Τι περίεργο ρόλο που παίζουν εκεί τα ονόματα! Γιατί χρησιμεύουν όχι για να προσδιορίσουν ένα ον, που ακόμη έχει την δυνατότητα να κάνει το καλύτερο ή το χειρότερο, αλλά μάλλον για να κρυσταλλώσουν μια βαρύτητα που μερικές φορες, τις πιο πολλές, είναι υπερατομική. Κι ο χρόνος, στην κλίμακα των ετών, που είναι και το μέτρο της ανθρώπινης ζωής, αποκτά μια φυσικότητα, έναν χαρακτήρα ρέοντος κανόνα, μιαν ανακρίβεια που παραδόξως προσδιορίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια την αξία, την χρονική αξία, των γεγονότων πιο πολύ παρά των όντων. Το κορίτσι που έζησε 1875 με 1885 αν θυμάμαι καλά, θα ‘ταν έτσι κι αλλιώς νεκρό, κι ίσως στην ζωή του να ‘χε κάνει τα ίδια πράγματα, όμως το γεγονός ότι πέθανε στα δέκα σου δίνει την αίσθηση ότι έγινε χθες. Και οι διαδοχικές ημερομηνίες δίπλα σε ίδια επίθετα σε κάνει ν ‘αναζητάς πιο πολύ έναν ρυθμό, που θα βοηθήσει να προσδιορίσεις το επόμενο σημάδι.
Και τα δέντρα, τεράστια, πανάρχαια, θαλερά, τα μόνα που φαίνεται πως πραγματικά ζουν, και μάλιστα πως τρέφονται απ ‘αυτόν τον εύφορο τόπο, σαν να είναι αυτά ο μόνος λόγος για να υπάρχει ένας τέτοιος χώρος, ή αλλιώς σαν aliens που προσγειώθηκαν και κατέλαβαν την γη και αναπτύσσονται καθώς θρέφονται από το σώμα των ανθρώπων που δεν πέθαναν παρά ζουν, ζουν και σπαράσσονται κάτω από μια φλούδα χώμα.