Avles

Ένα σπίτι το φτιάχνεις αναγκαστικά. Με βιάση. Γρήγορα. Σαν μια μικρή, μικρότατη σύνθεση. Για να καλυφθείς. Την αλήθεια λέει, ξεκινώντας, το παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια.
Αν η Ανάγκη δεν μας κυβερνούσε, να καλυφθούμε απ’ το κρύο και τον αέρα, θα κατοικούσαμε σ’ αυλές, με ψηλές μάντρες για τοίχους , χωρίς οροφές. Διαμορφωμένες όπως όπως στο χώμα, με πεζούλες. Εδώ η υπαίθρια κουζίνα , πιο πέρα ένα τραπέζι κι ένα καθιστικό, πιο μακριά τα υπαίθρια κρεβάτια και το «μέρος». Κι έτσι σκαρφαλωμένοι στους λόφους θα περνούσαμε τον καιρό μας απλώνοντας πάνω στα σκυμμένα δέντρα, και κόβοντας φρούτα, σ’ έναν επίγειο Παράδεισο.
Όμως έχουμε, δήθεν, εκπέσει. Κι οι αυλές πρέπει να σκεπαστούν. Για να μας φυλάν –προσοχή στην σειρά-, απ’ τον αέρα, την βροχή και το κρύο. Όμως τ’ άλλα ας μείνουν. Οι πεζούλες, οι χαμηλοί κι οι ψηλότεροι τοίχοι, το σκαρφάλωμα, η προσαρμογή στο έδαφος. Αν τα κουφώματα μοιάσουν με φράγματα του αέρα κι οι οροφές μείνουν μόνο για να προσφέρουν σκιά, κι αν τα δάπεδα μείνουν τα δάπεδα μιας απ’ «τις αυλές της Εδέμ», τότε λίγα πράγματα θα’ χουμε στερηθεί απ’ αυτό που ποτέ δεν υπήρξε: ο επίγειος Παράδεισος.