Κάθησε με την πλάτη στον βαθύτερο τοίχο της καλύβας, οκλαΔΟΝ, κατόπιν άπλωσε τις αρίδες του εντός, νωχελικά, μα με την φυσικότητα που προβάλει, , ( τι παράδειγμα!), από τα κτίσματα ο εξώστης.Καθώς όμως ήτανε καλούπι μακρυκάλαμο, αυτές ξεπέρασαν το απύλωτο κατώφλι και ξεχύθηκαν ως το υπόστεγο εμπρός της.
Έξω δεν ακούγονταν ΚΙΧ. Τα λογής πετεινά, απ’ τον ήλιο ζαλισμένα, πλάναραν μακριά κι οι μέρμηγκες δεν περπατούσαν, μήπως και τους νοιώσει.
Οι φυλλωσιές δεν έθροαν. Ήταν καταμεσήμερο καλοκαιριού, στην εξοχή, όμως ως κι οι τζίτζικες το’ χαν βουλώσει .
Όλα το γνωριζαν, ή τό’ παιρναν χαμπάρι απ’ τον ήχο της σιωπής, πως στα μέρη τους είχε βρεθεί, ο τιμωρός των χυδαίων, ο ανήλεος, άφοβος κι ευγενικός, πασίγνωστος στρατιΩΤΗΣ.
(Η εικόνα είναι από το βιβλίο "ΜΕΛΕΤΕΣ & ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ" του Άρη Κωνσταντινίδη)
1 σχόλια:
Η ανάρτηση "ΚΑΛΥΒΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ"του dsyk με πάει στην καλύβα του Λουαζιέ κι αυτή στο ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΑΝΑΜΟΝΗΣ του Άρη, στην Ήπειρο και από κει βέβαια, φουλ, στον Δον Κιχώτη.
Κατόπιν στους δυο τόμους του Θερβάντες που δεν διάβασα ποτέ, άρα και στην αδράνεια του καλοκαιριού, τον εκκωφαντικό θόρυβο (που καταντά σχεδόν «σιωπή» (αντιστροφή εντός του κειμένου: ο "ήχος της σιωπής")των τζιτζικιών, κι από κει (αφήνω πια τα παραπόρτια και εισέρχομαι κεντρικά) στο δικό μου «καλύβι», το μπροστινό, (που δεν στέκει καθόλου, ελπίζω, σαν εξώστης), στην θάλασσα, στ΄Αλεποχώρι...
Δημοσίευση σχολίου