Ανώνυμη, λαική αρχιτεκτονική

Φλέβες.
Αλλού φαρδιές, να σχηματίζουν αμμουδερές, σκοτεινές παραλίες. Με νερά διάφανα, που ανηφορίζουν αργά, σαν ανάποδα παιγμένη ταινία, προς την κορφή. Κι άντρες. Με τους κορμούς γυμνούς και τζιν κοντοπαντέλονα, να ξεκουράζονται στις όχθες, στην σκιά των σπηλαίων, κολατσίζοντας τα βρισκούμενα και σκοτώνοντας τα λεπτά του διαλείμματος μ’απάθεια και βαρεμάρα. Σώματα με κοιλιές, γαϊδούρια κουφιοκέφαλα, φθαρμένα φορτηγά γομάρια.

Κι αλλού -φλέβες- στενές, σπερματοφόροι χείμαρροι, δαιδαλώδεις φαλλοί, με βουτηχτές που διασχίζουν τις σήραγγες με πορεία μόνο μπρος, σα τορπίλες, με μιαν ανάσα.

Μπείτε στο στόμα του λύκου. Αφήστε τον ήλιο. Μη στήνετε άλλες σκαλωσιές. Μη ρίχνετε άλλα πατώματα. Τούτο το χάσμα δεν γεφυρώνεται! Υπόγεια μόνο συνδέονται κι έτσι μόνο περνάς απ’της Ανάγκης τον πύργο στης Ομορφιάς τα παλάτια.