Ας τελειώνω, λεω, μ'αυτήν την ηλίθια παρένθεση αισιοδοξίας, με μια φωτογραφία, από'να ξωκλήσι, χτισμένο πριν μια δεκαετία, σ'ένα απίθανο μέρος, κοντά στην Αθήνα, εκτός Αττικής. Σ'ένα τοπίο οπού το μόνο που μπορούσες να ελπίζεις είναι να πέσεις πάνω σε Μυκηναϊκά ερείπια, ή το χαριτωμένο εξοχικό κάποιου σπουδαγμένου κήρυκα της επιστροφής στον γενναίο κόσμο της παιδικής μας, αρχαϊκής ηλικίας (σχόλιο πάνω στην προηγούμενη ανάρτηση). Κανονικά δεν θά'πρεπε να σας αποκαλύψω το μέρος: -Πηγαίνετε να το βρείτε, όπως θά'λεγε κάποιος. Τον αρχιτέκτονα, με τίποτε. Δεν τον ξέρω, δεν τον θυμάμαι. Τον ζηλεύω. Είναι ο γιος του παπά του χωριού. Πιστός κι ο ίδιος. Η τρίπτυχη πόρτα της εισόδου,(τρίπτυχο-Αγία Τριάδα),διπλώνει και ο εσωτερικός χώρος του ναού εκρήγνυται: Απ' την μια πλευρά, την δεξιά, με το ψηλό καμπαναριό, βρίσκεται το ιερό,το πιο σκοτεινό σημείο, πες η Βυζαντινή μας παράδοση, έστω κι αν μας την μπόλιασαν με το ζόρι, ο άμβωνας, το υπερβατικό -μαλακίες- κέντρο τούτου του κόσμου κι απ' την άλλη, την αριστερή, που στην φωτογραφία δεν φαίνεται το άπλωμά της, τα απέραντα βουνά της Αργολίδας, η κλίνη του Αγαμέμνονα, η ύπαιθρος,το φως, τα σμάρια απ' ακρίδες. Κλείνω την παρένθεση. Πηγαίντε να το βρείτε. Μην το διαδώσετε. Στέκει εκεί παράνομα, χωρίς άδεια απ' την Ναοδομία, η οποία ποτέ δεν θα του επέτρεπε να κατασκευαστεί. Μόνο να προσκυνήσετε. Βρίσκεται στο χωριό Αραχναίο, παράκαμψη του παραλιακού δρόμου Κόρινθος-Επίδαυρος. Όσοι πιστοί "μετανοείτε".
(Για όσους δεν το γνωρίζουν, το εκλησάκι "μετανοείτε", της μικρής φωτογραφίας, βρίσκεται στην Λ. Βάρης-Κορωπίου, κι είναι πια ένα άθλιο απομειράρι αυτού που κάποτε ήταν η Αττική.)
1 σχόλια:
Ας τελειώνω, λεω, μ'αυτήν την ηλίθια παρένθεση αισιοδοξίας, με μια φωτογραφία, από'να ξωκλήσι, χτισμένο πριν μια δεκαετία, σ'ένα απίθανο μέρος, κοντά στην Αθήνα, εκτός Αττικής.
Σ'ένα τοπίο οπού το μόνο που μπορούσες να ελπίζεις είναι να πέσεις πάνω σε Μυκηναϊκά ερείπια, ή το χαριτωμένο εξοχικό κάποιου σπουδαγμένου κήρυκα της επιστροφής στον γενναίο κόσμο της παιδικής μας, αρχαϊκής ηλικίας (σχόλιο πάνω στην προηγούμενη ανάρτηση).
Κανονικά δεν θά'πρεπε να σας αποκαλύψω το μέρος: -Πηγαίνετε να το βρείτε, όπως θά'λεγε κάποιος. Τον αρχιτέκτονα, με τίποτε. Δεν τον ξέρω, δεν τον θυμάμαι. Τον ζηλεύω. Είναι ο γιος του παπά του χωριού. Πιστός κι ο ίδιος. Η τρίπτυχη πόρτα της εισόδου,(τρίπτυχο-Αγία Τριάδα),διπλώνει και ο εσωτερικός χώρος του ναού εκρήγνυται: Απ' την μια πλευρά, την δεξιά, με το ψηλό καμπαναριό, βρίσκεται το ιερό,το πιο σκοτεινό σημείο, πες η Βυζαντινή μας παράδοση, έστω κι αν μας την μπόλιασαν με το ζόρι, ο άμβωνας, το υπερβατικό -μαλακίες- κέντρο τούτου του κόσμου κι απ' την άλλη, την αριστερή, που στην φωτογραφία δεν φαίνεται το άπλωμά της, τα απέραντα βουνά της Αργολίδας, η κλίνη του Αγαμέμνονα, η ύπαιθρος,το φως, τα σμάρια απ' ακρίδες.
Κλείνω την παρένθεση. Πηγαίντε να το βρείτε. Μην το διαδώσετε. Στέκει εκεί παράνομα, χωρίς άδεια απ' την Ναοδομία, η οποία ποτέ δεν θα του επέτρεπε να κατασκευαστεί. Μόνο να προσκυνήσετε. Βρίσκεται στο χωριό Αραχναίο, παράκαμψη του παραλιακού δρόμου Κόρινθος-Επίδαυρος. Όσοι πιστοί "μετανοείτε".
(Για όσους δεν το γνωρίζουν, το εκλησάκι "μετανοείτε", της μικρής φωτογραφίας, βρίσκεται στην Λ. Βάρης-Κορωπίου, κι είναι πια ένα άθλιο απομειράρι αυτού που κάποτε ήταν η Αττική.)
Δημοσίευση σχολίου