Μηδέν: μηδέν το σημείο γέννησης της συμμετρίας. Λίγο μετά την γέννηση βυθίζεται στην ανυπαρξία του. Ένα: ένα το πρόσωπο, η μικρούλα σύνθεση, το σύντομο μα κι ολοκληρωμένο. Δύο: Εδώ χωρούν πολλά: οι δύο αδερφές, οι μέρες πού ‘χαμε μπροστά μας, δύο το θετικό και τ’αρνητικό, το μέσα και το έξω, το πάνω και το κάτω, το εδώ και το επέκεινα… Τρία: Τρεις οι διαστάσεις που μας δόθηκαν. Για παραπάνω εξ’ άλλου, άλλα θά’ πρεπε νά’χαμε σπουδάσει. Τέσσερα: τα στρέμματα της αρτιότητας, που επείγονται λεει να τα καταργήσουν. Πέντε: πέντε τέλος τα δάχτυλα που είχα πρόχειρα για να μετρώ. Για τούτο δω το τελευταίο σημείο, (μια και με τ’άλλο χέρι γράφω), πρόχειρη λύση, λίγο αισχρή, θα εφεύρω. Και να, το ζάρι στήθηκε. Επάνω του χαράχτηκαν οι έξι αριθμοί. Σαν άλλος κύβος του Rubik, κόπηκε κομμάτια και σας τον παραδίδω για λύση κι αρμολόγηση.
Αναρτήθηκε από vasstath στις 10:45:00 πμ
Επιμύθιο
1 σχόλια: vasstath είπε... Ιστορία της γέννησης μιας μικρής σύνθεσης. Αληθινή ιστορία. Πριν πέντε χρόνια επρόκειτο να καταργηθούν οι παρεκκλίσεις από την αρτιότητα των τεσσάρων στρεμμάτων. Ήταν λεει επείγον, σε δυο μέρες να στηθούν δύο μικρά σπίτια. Λογικά για ένα τέτοιο εγχείρημα δεν χρειάζονται παρά δυο ώρες.
Η σύνθεση είναι πράγματι ένας κύβος του Rubik. Χώροι, φαντασθείτε παραλληλεπίπεδα ιδίων αναλογιών και διαφορετικών διαστάσεων, οργανωμένοι συμμετρικά ως προς σημείο. Και το σημείο στο τέλος να εξαφανίζεται να μην υπάρχει, ώστε να μην διαβάζεται η οργάνωση των τύπων.
Το "τσακίζω, σπάω κόκαλα", ρίχνω και ξαναρίχνω (και μάλιστα με την γλώσσα, τον Λόγο), η διαφορετική δηλαδή έδρα στην οποία κάθεται το ζάρι, έχει άμεση σχέση μ’ αυτές τις μικρές συνθέσεις. Μου το θύμισαν βέβαια οι βαριάντες του dsyk. Όταν τολμάς και ρίχνεις το ζάρι δέκα φορές, η μια και κάτι (κάντε το ακριβή υπολογισμό, κι αυτό κάπου θα σας βγάλει) θά’ναι σκάρτη. Αν δώδεκα, οι δύο. Πάντως απ' το κακό δεν ξεφεύγεις.
Να τι καμουφλάρισα στο κείμενο, μια και δεν είχα καμιά τόλμη να τα πω ευθέως: Μηδέν: μηδέν το σημείο, η ανωμαλία, το στιγμιαίο κέντρο ενός κόσμου που δεν έχει κέντρο γιατί κάποιος (τρίχες) τό’χει κρύψει. Το ον ως προσωρινή ανωμαλία του μη όντος. (βλέπε επίσης θάνατος, απώλειες κλπ) Ένα: Το ον, το πρόσωπο. Δύο: Δυο οι αντίθετες δυνάμεις που συγκρούονται. Καμιά διάθεση δεν έχω σχολιασμού τέτοιων διαβολικών πραγμάτων Τρία: Οι διαστάσεις ως ιδιότητες της ύλης Τέσσερα: Οι περιορισμοί στην άπειρή τους ανάπτυξη Πέντε: ο απ’ έξω που μετράει Εξ: η κακή του τύχη.
Ας τελειώσω εδώ μ’ ένα δάνειο: ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να δημιουργήσει ούτε μια πέτρα. Μπορεί όμως να την αναποδογυρίσει.
Και μια επιστολή, από την μάχη που δώσαμε με την Αρχιτεκτονική Επιτροπή, προκειμένου, για να μην μπω σε λεπτομέρειες, να αποδεχτούν το σχέδιο και να επιτρέψουν την υλοποίησή του:
Αλεποχώρι 17 Μάρτη 2008
Αγαπητοί συνάδελφοι, Όταν ο Τρίτσης έφτιαχνε τον νέο τότε Γ.Ο.Κ., εννοούσε αυτό που βλέπετε μπροστά σας. Όταν ο Κωνσταντινίδης έχτιζε το σπίτι διακοπών στην Συκιά, ήλπιζε σε μια τέτοια εξέλιξη των πραγμάτων. Ο ημιυπαίθριος στα κτίσματα δεν είναι απλώς ένας χώρος ανοιχτός. Αυτόν το ρόλο τον παίζει ο εξώστης. Ο ημιυπαίθριος είναι σπίτι, είναι κρίκος που συνδέει κλειστά δωμάτια, όντας κι ο ίδιος ένα ανοιχτό δωμάτιο. Για να πάω απ’ την κουζίνα στο υπνοδωμάτιο, περνάω από κει. Για να παω απ’ το υπνοδωμάτιο στο λουτρό, το ίδιο. Κι αυτό είν’ όλο. Αυτό συνέβαινε πάντα με τις αυλές. Οι αυλές δεν είναι σπίτια; Κι αφού είναι σπίτια, αυτό τις κάνει χώρους κλειστούς; Οι δυο ημιυπαίθριοι, ένας για κάθε σπίτι, έχουν στους τοίχους φωτογραφίες. Στο πάτωμα έχουν έπιπλα, στην οροφή φώτα κι ανεμιστήρα. Αυτό τα κάνει κλειστούς χώρους; Όταν φεύγουμε, το σπίτι κλείνει. Για να προστατευτεί απ’ την αλμύρα και τις καταστροφές, πρέπει να σφραγίσει. Ως την επόμενη φορά που θα ξανακατοικηθεί. Σας καλώ λοιπόν όχι να μην κάνετε λάθος, αλλά, σ’αυτήν την εποχή της ευτέλειας, να μην ευτελήσετε έναν γενναίο τρόπο ζωής. Αυτόν του ζω τόσο μέσα, όσο και έξω. Σας καλώ, με τα λόγια του Κωνσταντινίδη, να μην εκτελείτε την αληθινή, σύγχρονη, ελληνική αρχιτεκτονική. Φιλικά,
2 σχόλια:
(από την ανάρτηση: "και κόκαλα τσακίζει")
Μύθος
Μηδέν: μηδέν το σημείο γέννησης της συμμετρίας. Λίγο μετά την γέννηση βυθίζεται στην ανυπαρξία του.
Ένα: ένα το πρόσωπο, η μικρούλα σύνθεση, το σύντομο μα κι ολοκληρωμένο.
Δύο: Εδώ χωρούν πολλά: οι δύο αδερφές, οι μέρες πού ‘χαμε μπροστά μας, δύο το θετικό και τ’αρνητικό, το μέσα και το έξω, το πάνω και το κάτω, το εδώ και το επέκεινα…
Τρία: Τρεις οι διαστάσεις που μας δόθηκαν. Για παραπάνω εξ’ άλλου, άλλα θά’ πρεπε νά’χαμε σπουδάσει.
Τέσσερα: τα στρέμματα της αρτιότητας, που επείγονται λεει να τα καταργήσουν.
Πέντε: πέντε τέλος τα δάχτυλα που είχα πρόχειρα για να μετρώ. Για τούτο δω το τελευταίο σημείο, (μια και με τ’άλλο χέρι γράφω), πρόχειρη λύση, λίγο αισχρή, θα εφεύρω.
Και να, το ζάρι στήθηκε. Επάνω του χαράχτηκαν οι έξι αριθμοί. Σαν άλλος κύβος του Rubik, κόπηκε κομμάτια και σας τον παραδίδω για λύση κι αρμολόγηση.
Αναρτήθηκε από vasstath στις 10:45:00 πμ
Επιμύθιο
1 σχόλια:
vasstath είπε...
Ιστορία της γέννησης μιας μικρής σύνθεσης. Αληθινή ιστορία. Πριν πέντε χρόνια επρόκειτο να καταργηθούν οι παρεκκλίσεις από την αρτιότητα των τεσσάρων στρεμμάτων. Ήταν λεει επείγον, σε δυο μέρες να στηθούν δύο μικρά σπίτια. Λογικά για ένα τέτοιο εγχείρημα δεν χρειάζονται παρά δυο ώρες.
Η σύνθεση είναι πράγματι ένας κύβος του Rubik. Χώροι, φαντασθείτε παραλληλεπίπεδα ιδίων αναλογιών και διαφορετικών διαστάσεων, οργανωμένοι συμμετρικά ως προς σημείο. Και το σημείο στο τέλος να εξαφανίζεται να μην υπάρχει, ώστε να μην διαβάζεται η οργάνωση των τύπων.
Το "τσακίζω, σπάω κόκαλα", ρίχνω και ξαναρίχνω (και μάλιστα με την γλώσσα, τον Λόγο), η διαφορετική δηλαδή έδρα στην οποία κάθεται το ζάρι, έχει άμεση σχέση μ’ αυτές τις μικρές συνθέσεις. Μου το θύμισαν βέβαια οι βαριάντες του dsyk. Όταν τολμάς και ρίχνεις το ζάρι δέκα φορές, η μια και κάτι (κάντε το ακριβή υπολογισμό, κι αυτό κάπου θα σας βγάλει) θά’ναι σκάρτη. Αν δώδεκα, οι δύο. Πάντως απ' το κακό δεν ξεφεύγεις.
Να τι καμουφλάρισα στο κείμενο, μια και δεν είχα καμιά τόλμη να τα πω ευθέως:
Μηδέν: μηδέν το σημείο, η ανωμαλία, το στιγμιαίο κέντρο ενός κόσμου που δεν έχει κέντρο γιατί κάποιος (τρίχες) τό’χει κρύψει. Το ον ως προσωρινή ανωμαλία του μη όντος. (βλέπε επίσης θάνατος, απώλειες κλπ)
Ένα: Το ον, το πρόσωπο.
Δύο: Δυο οι αντίθετες δυνάμεις που συγκρούονται. Καμιά διάθεση δεν έχω σχολιασμού τέτοιων διαβολικών πραγμάτων
Τρία: Οι διαστάσεις ως ιδιότητες της ύλης
Τέσσερα: Οι περιορισμοί στην άπειρή τους ανάπτυξη
Πέντε: ο απ’ έξω που μετράει
Εξ: η κακή του τύχη.
Ας τελειώσω εδώ μ’ ένα δάνειο: ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να δημιουργήσει ούτε μια πέτρα. Μπορεί όμως να την αναποδογυρίσει.
7 Μάρτιος 2008 3:37 μμ
Και μια επιστολή, από την μάχη που δώσαμε με την Αρχιτεκτονική Επιτροπή, προκειμένου, για να μην μπω σε λεπτομέρειες, να αποδεχτούν το σχέδιο και να επιτρέψουν την υλοποίησή του:
Αλεποχώρι 17 Μάρτη 2008
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Όταν ο Τρίτσης έφτιαχνε τον νέο τότε Γ.Ο.Κ., εννοούσε αυτό που βλέπετε μπροστά σας. Όταν ο Κωνσταντινίδης έχτιζε το σπίτι διακοπών στην Συκιά, ήλπιζε σε μια τέτοια εξέλιξη των πραγμάτων.
Ο ημιυπαίθριος στα κτίσματα δεν είναι απλώς ένας χώρος ανοιχτός. Αυτόν το ρόλο τον παίζει ο εξώστης. Ο ημιυπαίθριος είναι σπίτι, είναι κρίκος που συνδέει κλειστά δωμάτια, όντας κι ο ίδιος ένα ανοιχτό δωμάτιο. Για να πάω απ’ την κουζίνα στο υπνοδωμάτιο, περνάω από κει. Για να παω απ’ το υπνοδωμάτιο στο λουτρό, το ίδιο. Κι αυτό είν’ όλο. Αυτό συνέβαινε πάντα με τις αυλές. Οι αυλές δεν είναι σπίτια; Κι αφού είναι σπίτια, αυτό τις κάνει χώρους κλειστούς;
Οι δυο ημιυπαίθριοι, ένας για κάθε σπίτι, έχουν στους τοίχους φωτογραφίες. Στο πάτωμα έχουν έπιπλα, στην οροφή φώτα κι ανεμιστήρα. Αυτό τα κάνει κλειστούς χώρους; Όταν φεύγουμε, το σπίτι κλείνει. Για να προστατευτεί απ’ την αλμύρα και τις καταστροφές, πρέπει να σφραγίσει. Ως την επόμενη φορά που θα ξανακατοικηθεί.
Σας καλώ λοιπόν όχι να μην κάνετε λάθος, αλλά, σ’αυτήν την εποχή της ευτέλειας, να μην ευτελήσετε έναν γενναίο τρόπο ζωής. Αυτόν του ζω τόσο μέσα, όσο και έξω. Σας καλώ, με τα λόγια του Κωνσταντινίδη, να μην εκτελείτε την αληθινή, σύγχρονη, ελληνική αρχιτεκτονική.
Φιλικά,
Βασίλης Δ. Σταθουλόπουλος
Αρχιτέκτων Μηχανικός Ε.Μ.Π.
Δημοσίευση σχολίου