Κακό σπυρί, στον κώλο μου φυτρώνεις. Σε ψαχουλεύω μες την νύχτα. Ανησυχώ κι εγείρομαι. Σπεύδω στης μάνας μου το δωμάτιο, να μ’ησυχάσει. Διακρίνω τα ημισφαίρια του πατέρα μου, γυμνά, τεράστια, να γυαλίζουν καθώς κινούνται πάνω κάτω. Τίποτε δεν καταλαβαίνω! Συρρικνώνομαι, επιστρέφω στην κοιλιά της κι από κει, ήσυχος -πες φρόνιμος καλύτερα-, παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στον κόλπο και την μήτρα.
1 σχόλια:
Το κατάλοιπο ενός βιώματος παιδικού, καταπλακωμένο από δεκαετίες χρόνου, επανέρχεται στην μνήμη, εκπυρσοκροτεί,-όπλο κανονικό, με σκανδάλη, κόκκορη και σφαίρα- κι αφήνει γι’άλλη μια φορά σημάδι αλλόκοτο κι ανίερο. Εξηγούμαι, εν συντομία:
Αυτή η ρουφιάνα η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου που μ’έχει, σας λεω το παράπονό μου, πληγώσει απ’ τα εικοσιπέντε και που με κρατάει άπρακτο για τέταρτο μήνα τώρα, είναι ο πυρήνας της μικρής τούτης, ημισφαιρικής ιστορίας. Η εμπλοκή σ’ αυτήν των γονιών μου αφήνεται χωρίς εξήγηση, αν και σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να την διαβάσει. Όμως η κύρια επιθυμία, όπως ξεπηδάει με ορμή, με βία, απ’ αυτές τις γραμμές, είναι η παρακάτω: Επιστροφή, επιστροφή στην μήτρα, επισκευή όλων των ελαττωμάτων, διόρθωση των λαθών, επιστροφή στην μέρα που η μάνα μου, κρατώντας με απ’ τη φτέρνα, με βάφτιζε στα νερά της Στύγας. Θέλω, με τούτη την ιστορία, να παρέμβω στην στιγμή της γέννησής μου, ν’αναλάβω ο ίδιος την ευθύνη. Ξέρω πως δεν μπορώ. Μπορώ μόνο να παρακολουθώ αυτά που μπρος μου ξετυλίγονται, ερήμην μου, ενώ έχουν να κάνουν μ’εμένα.
Μια ιστορία γεμάτη ημισφαίρια.(η κήλή δίσκου γεννάει: σπυρί, κωλομέρια, κοιλιά, κόλπος) Ας εξηγήσω μ’ένα τρόπο κάπως τεχνικό, με την μέθοδο της εκ των υστέρων, (συνήθως ψεύτικης) δικιολόγησης, που τόσο συνηθίζουν οι συνθέτες: Αν η επιφάνεια της σφαίρας δεν έχει, στις τρεις διαστάσεις, τις δικές μας, όρια και κέντρο, αρκεί μια τομή, μια ανωμαλία (ένα σπυρί) , μια απότμηση εντέλει, για να της προσδώσει αυτά τα θλιβερά χαρακτηριστικά. Αν η ακτίνα του ημισφαιρίου είναι σχετικά μεγάλη, για καιρό κυλιέσαι ανέμελος, σα να επρόκειτο για σφαίρα. Έρχεται η ώρα που η απάτη ξεσκεπάζεται και φτάνεις σ’ένα απ’τα σημεία του ορίου. Αρχίζεις πάνω του να κινείσαι ψάχνοντας την έξοδο. Μ’αυτό δεν γίνεται γιατί βρίσκεσαι εγκλωβισμένος στην τροχιά ενός φαύλου κύκλου.
Ο πίνακας είναι του Γ. Γαΐτη ΔΗΛΟΣ 1981
Δημοσίευση σχολίου