Κοτρόνες ολοστρόγγυλες, λευκές, σαν κρανία γιγάντων, των προγόνων μας, στρώνουν την κοίτη του ποταμού. Εμείς, ένα τσούρμο παιδιά, πλατσουρίζουμε στα ρηχά κι ανεβαίνουμε, κόντρα στο ρέμα. Ο ήλιος εισδύει ανάμεσα στα φυλλώματα που πνίγουν τούτη τη λεωφόρο. Χτυπάει τα μέλη μας κι αυτά διαλύονται, χέρια, κορμιά και πόδια, σε κομμάτια.Η σκοτεινή αρτηρία μας οδηγεί σε ξέφωτο, ο τόπος φαρδαίνει, στρογγυλεύει, το νερό παγιδεύεται στο πλάτωμα, στέκει για λίγο κι ύστερα, από μια του μεριά, διαφεύγει.
Άλλοι φράζουν το άνοιγμα με κλαδιά και πέτρες, να παγιδέψουν το νερό, άλλοι διαλέγουν φλόμο, συντρίβουν τους βλαστούς και ξεπλένουν το γάλα του στην σχηματισμένη λίμνη. Το νερό θολώνει, τα ψάρια παραδίνονται και, ζαλισμένα, πηδούν –λες- στις χούφτες μας κι από κει στου πηγαδιού τους τσίγκινους κουβάδες...
...Τότε ο κουβάς του καθενός εύκολα γέμιζε. Σήμερα, που τα ψάρια γίναν τέρατα, κι αυτός όλο μπροστά μας στέκει, άδειος. Πάτος και πλαϊνά τοιχώματα μοιάζουν σε σκηνικό. Οι θεατές στέκουν στο χείλος, δήθεν ασφαλείς. Παρακολουθούν. Το έργο παίζει ανελλιπώς. Οι ηθοποιοί-αναβάτες δε κουράζονται ποτές. Το θέαμα λέγεται: “Ο γύρος του θανάτου”.
1 σχόλια:
Από την σκηνή απουσιάζουν τα έντομα! Τα λογής λογής ζουζούνια που κολλάν επάνω σου, σε τέτοια μέρη και σε βασανίζουν. Τι πιο καλή απόδειξη, πως πατάμε σε σανίδι θεατρικό. Πως η μικρή ιστορία είναι διύλιση μιας ανάμνησης κι όχι η ανάμνηση η ίδια.
Ο άντρας, σπέρνοντας, κάνοντας sex, νικά τον -δικό του- θάνατο. Η γυναίκα, καρπίζοντας, τον χορταίνει, ρίχνοντάς μας τροφή στα σωθικά του.
Γιορτή της γυναίκας σήμερα κι εγώ, πηδώντας από κοτρόνα σε κοτρόνα, με κίνδυνο, φαρδύς-πλατύς, να ξαπλωθώ στα νερά, εκκινώντας απ’ αυτή τη πρώτη σκέψη, έφτασα σε τούτη την ιστορία. Μια ιστορία καμωμένη από κυλίνδρους, στενόμακρους, όπως το ποτάμι-αρτηρία,τ'ανθρώπινα μέλη, το ξέφωτο με την πυκνή περιμετρική βλάστηση και τον υδάτινο πάτο,τους συντριμένους βλαστούς, τους κλεμμένους, απ’ το πηγάδι του χωριού(άλλος μυστήριος κύλινδρος), κουβάδες. Τέλος, απ’ το θέαμα των λούνα-παρκ της παιδικής μας ηλικίας, με τις μοτοσικλέτες και τους γενναίους αναβάτες.
Αν με ρωτάτε γιατί σήμερα μια τέτοια ιστορία, κυλινδρικής κατασκευής, σας απαντώ: κύλινδρος, δοχείο, δέχομαι, σύμβολο φύσης θηλυκής, ή αλλιώς: έμβολο, παλινδρομική κίνηση, μηχανή, και παρακάτω αυτολογοκρίνομαι, μην προς τα δω κοιτάτε!
Ο πίνακας είναι του Γ. Γαΐτη. Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ 1968
Δημοσίευση σχολίου