Όλον τον κύκλο του ανηφορικού δρόμου κάνοντας, βρέθηκα μπροστά της. Μπροστά στην φωλιά. Από την θέση που στεκόμουν , έβλεπα ως το πιο βαθύ της σημείο, ως εκεί όπου βρισκόταν, θρονια
σμένη, με τα σκέλια της γαντζωμένα στο έδαφος, η μάνα, η τετράγωνη μήτρα όλης της κατασκευής.
σμένη, με τα σκέλια της γαντζωμένα στο έδαφος, η μάνα, η τετράγωνη μήτρα όλης της κατασκευής. Λοξά δεξιά, σκαρφαλωμένη στα πιο ψηλά, η διέξοδος σ’όλα τούτα, το αέρινο, βίαιο σκέλος του σταυρού, ότι μ’άλλα λόγια δε χώραγε σε τούτο το πνιγηρό πανηγύρι της γέννας, της φθοράς και του χαμού.
Βυθίζοντας το σώμα μου, εισχωρώντας στο σόκορο του μακριού άξονα, χάθηκα ανάμεσα σε τοίχους, αυλές, πόρτες, υπόστεγα. Με κέρδισε για λίγο η ύλη κι η οργάνωσή της, η κατασκευή. Όμως, λίγο πριν την τελική είσοδο, την επιστροφή στην μήτρα, με σάρωσε το τίποτε, το βορινό, ελαφρύ αεράκι, που απ’τα τα ψηλά μπούκαρε. Με μια κίνηση όλο χάρη και συγκατάβαση με πήρε και με σήκωσε το χάδι του καιρού.
1 σχόλια:
Τώρα για να τα δεις όλα αυτά σε μια τοσοδούλα σύνθεση, πρέπει να’σαι πιστός. Κι εγώ είμαι πιστός. Αφού δέχομαι πως, όλα τούτα που περιέγραψα, υπάρχουν, πως είναι μέσα μου, δικά μου, όσο τα έντερα και το στομάχι.
Δίνω στα γρήγορα τα δεδομένα: Εξοχική κατοικία, εκτός σχεδίου, σε μια πλαγιά της Χίου, για ένα ζευγάρι συνταξιούχων, με τα δυο τους παιδιά, παντρεμένα, με μωρά. Επιπλέον ζητούμενο, η κατασκευή ενός μικρού ναού, ενός ξωκλησιού. Το πρόβλημα, το συνθετικό εννοώ, της ένταξης του μικρού ναού στην κατασκευή έλυσε η πληροφορία πως απ’ το βοριά, τα βράδια φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι, αναζωογονητικό, που έπρεπε να βρω τρόπο, αν και το κτίριο θα στρέφονταν προς τον Νότο και την θέα, να μπουκάρει ως την καρδιά, την κεντρική αυλή εννοώ, του σπιτιού.
Τρεις όγκοι, (κακή λέξη, την χρησιμοποιώ εξ’ανάγκης)(βλέπε γενική κάτοψη), τα δυο μονόχωρα των παιδιών και η κεντρική τετράγωνη κατοικία, με την κουζίνα και το καθιστικό, συνδέονται μεταξύ τους μ’ένα μονοπάτι, εν πολλοίς υπόστεγο. Ας το περπατήσουμε: Πλησιάζοντάς το, απ’το χώρο στάθμευσης των αυτοκινήτων (βλέπε είσοδος), λοξά δεξιά, έξω απ’την σύνθεση, διακρίνεται το εκκλησάκι. Λοξοδρομώντας, μπορεί κανείς να το επισκεφθεί απ’ευθείας. Αν κινηθεί ίσια, χάνεται απ’την ματιά του κι ο επισκέπτης βρίσκεται πια κάτω απ’ το υπόστεγο. Οι δύο παρειές του μονοπατιού, που οδηγεί προς την κεντρική αυλή και την πόρτα της κεντρικής οικίας, ορίζονται πότε από κενά (αυλές) και πότε από πλήρη (πέτρινους τοίχους). Πριν φτάσω μπρος στην πόρτα, ενώ πρωτύτερα οι δυο πλευρές του μονοπατιού προστατεύονταν πότε απ’ τη μια και πότε απ’ την άλλη με τοίχο, βρίσκομαι ανάμεσα σε δυο κενά. Στα δεξιά μου, μακριά, ξαναβλέπω το εκκλησάκι. Το δροσερό αεράκι που από κει μπουκάρει, δεν μ’αφήνει να εισέλθω, παρά με σπρώχνει στην κεντρική αυλή.
Ας πλατειάσω: Η μορφή -πέτρινοι τοίχοι με οροφές από μπετόν αρμέ- είναι αναφορά στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χίου, περίφημο έργο των Αντωνακάκηδων της δεκαετίας του 60. Τα σχήματα, όπως στά περισσότερα κτίρια που σχεδιάζω, δεν ολοκληρώνονται, δεν γίνονται τέλεια, παρά συμπεριλαμβάνοντας και τον υπαίθριο χώρο που τους αναλογεί. Π.χ. τα σπίτια των παιδιών είναι μαζί με την αυλή τους, παραλληλόγραμμα. Υπάρχουν διάφορα παιχνίδια συμμετρίας, κυρίως ως προς σημείο, και ανακλάσεις κλειστών χώρων σε ανοιχτούς. Π.χ. η κύρια κατοικία και η κεντρική αυλή έχουν το ίδιο ακριβώς σχήμα και διαστάσεις και είναι χώροι συμμετρικοί ως πρός το συνδετικό τους στοιχείο, το υπόστεγο (βλέπε κάτοψη).
Επίσης αν διαβάσει κανείς προσεχτικά την εσωτερική διαμόρφωση των χώρων (βλέπε υπνοδωμάτιο1), θα δει χώρους ελάχιστους, στοιχειώδεις, που σε ωθούν προς το Κοινό και το Κύριο, προς το Υπαίθριο, το Έξω.
Υστερόγραφο: Ο τίτλος ειρωνεύεται το μέγεθος της σύνθεσης, αντιπαραβάλοντάς το στο Ολυμπιακό Στάδιο του Πεκίνου.
Δημοσίευση σχολίου